Brusselse spruiten op het menu

Wat lag er afgelopen avond op ons bord? Brusselse spruiten!

Enkele dagen geleden ontdekt in het vriesvak van de Atlantic Superstore.

Bij opening bleken het trouwens letterlijk ‘Brusselse’ spruitjes zijn.

Ze hebben gesmaakt…

 

Moncton al vijf maanden zonder stadsbussen

Wie deze blog een beetje volgt weet dat de stadsbussen op 27 juni 2012 in ‘lockout’ gingen, een soort staking die niet bij de werknemers begint maar door de eigenaar (het stadbestuur) wordt ingesteld. De stad sloot de buschauffeurs letterlijk buiten wegens exuberante looneisen. Halverwege de zomer heb ik het er in een audiofragmentje ook even over gehad. Ondertussen gaat elke weldenkende lezer er natuurlijk van uit dat de bussen al lang terug rijden en het conflict opgelost is. Toch??

Niet dus. Vandaag, 27 november, ronden we de kaap van 5 maanden zonder openbaar vervoer in Moncton, en er is geen uitzicht op een doorbraak. Het twistpunt is en blijft het loon de komende jaren. De vakbond eist $60,000, het stadsbestuur wil niet verder gaan dan $53,000.


In de zomer viel het ongemak nog wel mee. Fietshandelaars in deze stad hebben het beste jaar sinds mensenheugenis achter de rug. Maar nu de winter z’n intrede heeft gedaan, wordt het probleem nijpend. Niet zozeer voor mij, ik heb alternatieven, maar wel voor de mensen die geen auto hebben om te gaan werken, vrienden en familie te bezoeken of te winkelen.

The Grey Cup

In een land waar baby’s met een hockeystick geboren worden en kinderen eerder leren schaatsen dan stappen, is het moeilijk te geloven dat er nog andere sporten zijn waar de Canadezen warm voor lopen. En toch bestaat het. De tweede meeste populaire sport heet FootBall. Niet het voetbal dat we in Europa kennen met overbetaalde en licht ontvlambare pottenstamper die met dure auto’s wel eens op originele wijze een tankstation durven te visiteren. Wie hier Football zegt, bedoelt Canadian Football, verwant met American Football en het best te vergelijken met Europese rugby, al zijn de regels bij die drie sporten wel lichtjes anders. Kan je nog volgen?

Het hoogtepunt van de Canadian Football League zagen we zondagavond, met strijd om de prestigieuze Grey Cup, tussen de Calgary Stampeders en de Toronto Argonauts. In tegenstelling tot hockey, met een eengemaakte competitie tussen de VS en Canada, is de Grey Cup een zuiver Canadese aangelegenheid. De nationale competitie is onderverdeeld in een West Conference en een East Conference. De winnaar van die westelijke divisie speelt uiteindelijk tegen de beste van de oostelijke afdeling voor de Grey Cup, dat gebeurde gisterenavond dus. Het is een van de meest bekeken evenementen op de Canadese televisie, zeker dit jaar omdat de Beker z’n 100^ste verjaardag viert.

Het was Toronto dat won trouwens ...

Stenen in de druiven

Fran zat amper in haar autostoel na een dagje opvang, of ik werd meteen op mijn plaats gezet: “Papa, jij hebt slechte druifjes meegegeven. Er zaten allemaal stenen en keien in mijn druifjes. Niet lekker!!”

Zover is het dus gekomen, dat mijn jongste dochter alleen nog pitloze druiven kent en vreemd opkijkt als ze de originele versie tussen de kiezen krijgt.

Doet me van ver een beetje denken aan de dramatische verontwaardiging in haar stem afgelopen zomer, toen ze na een bezoek aan het toilet vaststelde dat haar ijsblokje gesmolten was: “Papa, jij hebt mijn ijsblokje gepikt. Ik wil mijn ijsblokje terug!!”

Vintage Moncton, foto's uit de oude doos

Een van mijn collega's op De Kamer Van Koophandel werkt mee aan het project Vintage Moncton. Die website verzamelt en publiceert oude foto's van Moncton. Je kan door de opgebouwde collectie snuisteren op deze website. De oudste prent dateert uit 1900. Ook al hebben we hier niet echt een verleden, het is mooi om te ontdekken hoe Main Street, waar we beiden dagelijks door komen, er 60 jaar geleden uit zag.

Destination Canada, bis

Nog een uitloper van die Destination Canada jobbeurs in Brussel, afgelopen weekend. Een langer artikel in De Morgen, over Canadese clichés, burgerzin en pintjes bier bij kinderfeesten.

VAB Toertip

Onlangs vroeg VAB magazine me of ik hun lezers wilde verblijden met drie tips over New Brunswick. Een restaurant, een park, een museum, you name it!
Het resultaat kan je hieronder lezen.

Destination Canada, jobbeurs voor immigranten

Dit weekend organiseerde de Canadese overheid in Brussel opnieuw 'Destination Canada', een jobbeurs die kandidaten, die geïnteresseerd zijn om tijdelijk in Canada te gaan werken of ernaar te emigreren, de kans wil geven zich vertrouwd te maken met Canada, individuele gesprekken te hebben met vertegenwoordigers van de provincies en territoria en zelfs werk te vinden bij een van de aanwezige Canadese werkgevers. 

Het is een beurs die je alleen kan bijwonen op uitnodiging. Uit de 4500 kandidaten werden dit jaar uiteindelijk 1000 deelnemers geselecteerd op basis van hun profiel en de tekorten op de Canadese arbeidsmarkt.

Een tijdje geleden heb ik meegewerkt aan de persconferentie die het evenement aankondigde. Via Skype konden enkele journalisten me vragen stellen over ons verhaal. Dat leverde eerder al een artikel in Het Nieuwsblad op en ook een kort fragmentje in het middagjournaal van de RTBF televisie. Lachen met mijn (Canadees) Frans accent kan vanaf 25:05

For the record nog een aanvulling op dat artikel: de allerlaatste zin was niet helemaal zoals ik het gezegd had. Mijn exacte quote was: “Op dit ogenblik zijn er nog geen plannen om terug te keren naar Belgie”. De journaliste maakte daarvan: “Ik weet niet of ik zelfs ooit nog terukeer naar Belgie.” Even de puntjes op de i …

Nancy en Mildred mogen blijven

24 uur lang stonden twee dames op leeftijd uit Nova Scotia in het middelpunt van een mediastorm hier in Canada. Hun verhaal bewijst enerzijds hoe onpersoonlijk en koud de immigratieregels kunnen zijn maar anderzijds toont het ook de macht van de publieke opinie.

Alles begint meer dan 30 jaar geleden, wanneer de Amerikaanse Nancy Inferrera in Massachusetts kennis maakt met Mildred Sanford, een Canadese vrouw uit Nova Scotia. De twee kunnen het meteen met elkaar vinden en worden al snel hartsvriendinnen. Als hun echtgenoten op ongeveer hetzelfde moment overlijden, versterkt dat de band alleen maar.

Dertig jaar en vele duizenden kilometers heen-en-weer rijden later, besluit Nancy (ondertussen 72) te verhuizen naar Canada om voor Mildred (83) te zorgen, die laatste sukkelt met haar gezondheid en lijdt aan beginnende dementie. Die verhuis is de start van een administratieve lijdensweg. Amerikaanse burgers kunnen maximum zes maanden legaal in Canada vertoeven. Wie toch langer wil blijven, moet een verblijfsvergunning aanvragen. Nancy probeert jaren tevergeefs om dat document te bemachtigen, zonder resultaat. Niemand in Ottawa wil z’n handtekening zetten onder het juiste formulier. Deze week kreeg Nancy dan het bevel om het Canadese grondgebied te verlaten, en zo’n bericht neem je aan deze kant van de oceaan best ernstig.

Omdat de twee kranige dames vooraf duidelijk maakten niet van elkaars zijde te willen wijken, trokken Nancy en Mildred op woensdagnamiddag samen noodgedwongen de grens over, de VS in. Terwijl het tweetal z’n intrek nam in een motel in de Amerikaanse staat Maine, barstte ten noorden van de grens een storm van protest los. Alle tv-zenders brachten het verhaal en internetfora stonden vol met vlammende berichten over de op hol geslagen bureaucratie.

Donderdagmiddag tekende de federale minister voor immigratie dan toch persoonlijk de juiste papieren. Nancy Inferrera krijgt een verblijfsvergunning voor drie jaar, met optie op verlenging, en het koppel keerde dezelfde dag nog terug naar hun huis in Nova Scotia, Canada.

(Lode Roels, verhaal ook verschenen op De Standaard Online)

Zwemmen met Fran

Gemma moest naar een verjaardagsfeestje op vrijdagavond, dus gingen wij ook iets leuk doen met Fran. Op haar eigen verzoek werd dat zwemmen, dat was alweer een tijdje geleden.
De sporttempel van de YMCA beschikt ook over drie baden, waaronder een fijn kinderbad. Bovendien bleek het op vrijdagavond verbazingwekkend kalm en hadden we het zwembad bijna voor ons alleen ...

Dagje Saint John

Maandag 12 november was een vrije dag en bovendien werd het ook een van de warmste novemberdagen ooit. Het kwik steeg tot 18 graden. Wij bolden naar Saint John, op anderhalf uur rijden, aan de Fundy kust.

Saint John was lang de economische motor van de provincie New Brunswick en herbergt nog altijd een grote haven en de gigantische olieraffinaderij van Irving. Sinds enkele jaren gaat het bergaf met de stad: werkloosheid, stijgende criminaliteit en hier en daar wat verloederde wijken. Moncton nam de leidersrol van Saint John over en is sinds dit jaar ook even groot in inwonersaantal.

De havenstad blijft een aangename daguitstap en straalt veel meer ‘grootstad’ uit dan Moncton, wellicht door de hoogbouw downtown. King Square, het centrale plein bleek aimabel op deze zachte herfstdag en de kleine straatjes er rond verbergen leuke winkeltjes. Als echte Canadezen sloten we de dag af in McAllister Mall, een groot shoppingcentrum net buiten de stad, aan de autoweg terug naar Moncton.

Lode Roels

Remembrance Day

11 november heet hier Remembrance Day, de dag waarop Canada hulde brengt aan diegenen die het ultieme offer hebben gebracht. Veteranen uit de twee wereldoorlogen dus, maar bij uitbreiding elke soldaat die gevochten heeft en nog steeds vecht voor het vaderland, zoals de Canadese troepen in Afghanistan of op vredesmissies overal ter wereld

Veteranen worden hier op handen gedragen, minder fanatiek dan in de VS, maar toch. Zo hebben ze bijvoorbeeld hun eigen nummerplaten en allerlei voordelen in winkels, the Veteran Discount. 

Gemma kwam vrijdagavond na school thuis met een belangrijke boodschap voor ons. “11 november, mama en papa, is de dag waarop wij de mijnheren die vechten bedanken omdat zij zorgen dat Canada veilig blijft!”

Als ik haar vraag of ze wist dat veel van die Canadezen in het verre verleden op slagvelden in België gevochten hebben, kijkt ze me niet begrijpend aan. Straks een extra lesje geschiedenis inlassen…

Gemalen koffie

Nog een reden waarom het goed toeven is in Noord-Amerika: gemalen Starbucks koffie in zakjes is hier gewoon te verkrijgen in de supermarkt.

Gala avond

Gisterenavond organiseerde de Kamer van Koophandel (mijn werkgever) de jaarlijkse Greater Moncton Excellence Awards. Dit is een van de grootste en meest prestigieuse gala's van de regio waarin bedrijven, bedrijfsleiders en organisaties in de bloemetjes worden gezet. In totaal waren er acht awards te winnen, in acht verschillende categorien dus. In de zaal heel wat VIP's, waaronder de drie burgemeesters (Moncton, Dieppe en Riverview) en twee ministers.

Het organiseren van zo'n groots evenement (voor 350 gasten in totaal) is een titanenwerk en de afgelopen maand slorpte het zowat al mijn tijd op. We werken met een klein ploegje van vijf mensen bij de Kamer en mijn rol in het gala was alles wat met communicatie en layout te maken heeft. Uitnodigingen, persteksten, fotoshoots, slideshows, sociale media, website, advertenties in de kranten, radiospots, ... Het was een zeer omvangrijk maar leuk project om mee bezig te zijn.

Gisteren kregen we dus het resultaat van al dat werk, met een schitterende gala avond in de balzaal van het Ramada Hotel in Dieppe!

De goei

Aaah, verkiezingsdag in Belgie.
Dat ontgaat ons dus helemaal wegens verblijf in het buitenland.
Belgische 'expats' mogen enkele meestemmen voor federale of Europese verkiezingen. Omdat we niet meer in een Belgische gemeente zijn ingeschreven, mogen we uiteraard niet meestemmen bij de lokale verkiezingen vandaag. Altijd grappig om nog steeds mensen 'Op de goei!'  te horen zeggen als hen gevraagd wordt op wie ze gestemd hebben.

Wat ik toch een beetje zal missen is de Radio 1 studio. Het was stilaan een traditie geworden om die dag de Grote Verkiezingsshow te presenteren, een marathonuitzending die in de vroege namiddag begon en tot laat in de avond duurde. Die dingen waren altijd erg leuk om te doen: speciale sfeer, improvisatieradio, technisch hoogstandje, op de eerste rij zitten van het politieke spel ... Ik ga het hier straks volgen via het internet.

En, beste lezer, niet vergeten te stemmen straks, op 'de goei'!

Klaar voor de winter

Koud vandaag!
Zes graden en voor het eerst dit seizoen dook de temperatuur ook weer onder het vriespunt 's nachts (-2).
Je weet dat de winter niet meer veraf is als in Walmart het rek kampeerspullen vervangen is door een groot assortiment sneeuwmateriaal.

Laatste restjes zomer

Prachtige nazomerdag en dus was het druk in een van de grotere speeltuinen van Dieppe.
Genieten van de laatste restjes zomer ...

Raad van bestuur

In Moncton zijn er twee organisaties die zich bezig houden met het opvangen en begeleiden van migranten: MAGMA en CAFI. Die eerste naam is de grootste en tweetalig, ik ben er mijn professionele loopbaan hier in Canada begonnen trouwens. De andere organisatie, CAFI (Le Centre d’accueil et d’accompagnement francophone des immigrants du Sud-Est du Nouveau-Brunswick) is kleiner en richt zich vooral op franstalige immigranten.

Zowel MAGMA als CAFI zijn not-for-profit organisaties waarin alle geledingen van de maatschappij vertegenwoordigd zijn. Ook mijn huidige werkgever, de Kamer van Koophandel, heeft bijvoorbeeld een zitje in de raad van bestuur van CAFI. Omdat mijn CEO de vele vergaderingen bij allerhande organisaties niet meer kan bolwerken, vroeg ze me enkele weken geleden of ik in de raad van bestuur van CAFI wilde zetelen. Als immigrant zou dat een mooi signaal zijn, vond ze. Ik zei natuurlijk meteen JA. Het is erg leerrijk om een organisatie eens van de 'andere kant' te bekijken, vanuit de raad van bestuur. En dus ben ik vorige week ingezworen als bestuurslid van CAFI. Grappig hoe het kan lopen. Als voormalig personeelslid van MAGMA opgenomen worden in de raad van bestuur van 'concurrent' CAFI ...

Nieuwe speeltuin

Twee straten verder, de heuvel op, heeft het stadsbestuur een nieuwe speeltuin geopend. Het is te zeggen, de tuigen die er vroeger stonden zijn vervangen door gloednieuwe glijbanen, klimrekken en schommels. Gemma en Fran hebben ze vanmiddag officieel ingespeeld. Met dank aan de burgemeester van Dieppe die er een zaak van maakt om elke wijk een eigen speeltuintje te geven. Gemiddeld om de 500 meter staan er hier dus speelrekken. Op de top van de heuvel heb je een mooi zicht op de skyline van Moncton.

Open School

Net als vorig jaar nodigde de school waar Gemma heen gaat, alle ouders uit voor een info avond. Na een korte toespraak door de directrice, konden we het klaslokaal van Gemma bezoeken en gaf de juffrouw een presentatie over het leerprogramma en de activiteiten die gepland staan. De klassen worden trouwens bewust klein gehouden: 11 kinderen per klas. Zeer leerrijke avond en een puik voorbeeld van uitstekende communicatie tussen scholen en ouders.

 Zo ziet Gemma haar klasje er dus uit ...

Die zomer die begon zowat in mei

De dagen worden korter, de zon wat minder krachtig.
De zomer is bijna afgelopen, ook in New Brunswick!

CDB20120908 Zomer Voorbij by loderoels

Mooie foto

Mooie herinnering aan de mooie afgelopen zomer.
Gemma en Fran, samen met het zoontje van een Belgisch-Braziliaan koppel dat we hier kennen. Samen in de schaduw van een boom in een van de vele parken van Moncton. Good times ..!

Gemma Grade One

En toen was het plots weer schooltijd, de dag na Labour Day.
Gemma start in Grade One / Première année. 
In schoon Vloms: Het Eerste Leerjaar.

Blueberry Picking

New Brunswick beleeft een van de mooiste zomers ooit, er komt geen einde aan de mooie dagen. Vandaag, Labour Day, ging het kwik alweer vlotjes boven 25 graden. We hebben vanochtend aan Blueberry Picking gedaan. Op een boerderij in Memramcook, in het licht glooiende landschap naast de Petitcodiac rivier hebben we twee mandjes met zelf geplukte bosbossen gevuld.

Holy Crap

Een mens komt wat tegen in de lokale supermarkt hier. 'Holy Crap' bijvoorbeeld, een nieuwe soort cornflakes voor bij het ontbijt. Buiten een momentje voor de foto, ben ik er wijselijk afgebleven.

Havelock nog eens

Ben eindelijk nog eens gaan ontbijten in Havelock, die sympathieke vliegclub op een half uur rijden van Moncton. Gemiddelde  leeftijd van de piloten daar: 65 en elk van hen heeft z'n eigen toestel. Van zelf gebouwde vliegers over de klassieke Cessna's tot krachtige acrobatietoestellen. Op een zonnige zondagochtend als deze duurt het dan ook niet lang of de geur van vers gebakken spek en roerei vermengt zich met de walm van kerosine die de binnenkomende toestellen verspreiden.

Belgian beers

In tegenstelling tot New Brunswick, is alcohol in onze buurstaat Maine wel vrij te verkrijgen in supermarkten. In de lokale Hannaford (eigendom van Delhaize trouwens) staat een rek bomvol fijne bieren, waaronder veel 'Belgian beers' zoals deze 'Witte' van Brouwerij Ommegang.

Denny's

Zondagochtend 12 augustus rond 10u00, we zijn onderweg van Maine, USA naar New Brunswick, Canada. Niets zo lekker als een stevig ontbijt van bij Denny's, dag en nacht open voor ontbijt, lunch of dinner. Gratis en onbeperkt koffie voor de ouders en fruitsap en kleurplaten voor de kinderen.

Vakantie en vliegen in Maine

Weekje vakantie in Maine, USA.
Samen met Bart en Leen, Belgische vrienden uit de VS, een vakantiehuisje gehuurd in de bossen van deze prachtige staat. Ook veel gevlogen met vaste co-piloot Bart...

Gemma en taal

Gemma is op vele vlakken een echte Canadese aan het worden. Niet in het minst wat taal betreft. Thuis, bij ons, spreekt ze Nederlands. Ze gaat naar een franstalige school en bij alle andere activiteiten wordt meestal Engels gesproken. Ze spreekt dus een mengelmoes van drie talen, met aangepast accent. Engelse woorden (marshmellows) spreekt ze met een Noord-Amerikaans accent uit terwijl in haar zinnen regelmatig Franse woorden opduiken. Grappig stukje klank hieronder ...

CDB20120804 Gemma Taal by loderoels

Heden geen bussen

De bussen staken in Moncton.
Al lang.
Al heel lang 
Het verhaal van 'The Moncton Lockout'.

CDB20120802 Bus Lockout by loderoels

Sandy Beach Camping

Afgelopen weekend gaan kamperen in Sandy Beach, een van de betere stranden van New Brunswick, op een dik half uur rijden van Moncton. We sliepen er in de caravan van een vriendin. Twee prachtige zomerdagen met zand tussen de tenen, BBQ en kampvuur met marshmellows s' avonds!

Canada voor Amerikanen

Canada Day komt eraan, de nationale feestdag, en dus steekt ook de Canada-koorts weer op. Het aantal vlaggen en Canadese symbolen begint aan te zwellen, ook wij hebben ons voorzien van petjes, T-shirts en rood-witte vlaggen.Het blijft vreemd voor ons Belgen om te zien hoe jong en oud uit z'n dak gaat voor het vaderland en in de rij staat om Canada artikelen te kopen in de Dollar Store. Mijn dochters kunnen beiden het Canadese volkslied zingen, van begin tot einde!

Wijzelf nemen een weekje vakantie en trekken naar de provincie Ontario, waar we Canada Day zullen meemaken in onze hoofdstad Ottawa.In de aanloop naar de feestdag wil ik een fijne video met jullie delen waarin Tom Brokaw, een bekende Amerikaanse journalist Canada uitlegt aan zijn Amerikaanse landgenoten. Zeer mooi en leerrijk filmpje ...

Netwerken in Moncton

Vorige week hebben we bij de Kamer van Koophandel (mijn werkgever) onze laatste Business After Five van het seizoen gehad . Dat is een maandelijkse bijeenkomst van leden en bedrijven waarbij op een redelijk informele manier, bij een hapje en een drankje, kan 'genetwerkt' worden. Nadien zakken wij ook meestal even door met de ploeg om de goede afloop te vieren. Pluspuntje bij deze (laatste) editie in het Crowne Plaza Hotel: er was Belgisch bier te krijgen! Op de foto staat naast mij trouwens Marie-Paule, onze events coordinator.

Kleine kindjes worden groot ...

Mijlpaal nummer ik-weet-niet-meer-hoeveel: Gemma is haar eerste melktandje kwijt.
Apetrots was ze ...

Zondagse traktatie

Nog een verwenmoment, op zondag dit keer.
Snel even de auto in en langs 'het zeetje' gepasseerd om in Shediac een koffie te drinken in een van de leukste koffiehuizen die we hier tot nu toe gevonden hebben: Inn Thyme, tegelijk ook een B&B.

Zaterdagse traktatie

Zaterdagmiddag met de kinderen nog eens langs A&W geweest, Canadese hamburgerketen, bekend voor z'n root beer.