Brampton Foor

Eerder toevallig ontdekten we op de parking van een groot winkelcentrum in Brampton een soort kermis zoals we er in Belgie wel eens bezochten: paardenmolen, botsauto's, achtbaan, ... the whole nine yards. Het was de eerste keer dat we zoiets zagen in Canada. Onmiddelijk stoppen, jetons kopen en wij de kermis op. Brampton Foor!

Verjaardag in Toronto

Voor mijn verjaardag, vorig weekend, had Myriam een verrassingsbezoek gepland aan CBC, de nationale omroep. Het was er open deur dag en we hebben een bezoek daar gecombineerd met een mooie wandeling door dowtown Toronto. Topdag, daar had de zon en 26 graden op de thermometer zeker ook wel wat mee te maken ...

Werken op Steeles Avenue

Ons appartement geeft uit op Steeles Avenue, een van de lanen die samen met vele andere grote straten het typische dambordpatroon van deze stad vormen. Je kan van de ene kant van de GTA naar de andere rijden, van oost naar west, zonder ook maar 1 bocht te moeten nemen en zonder ooit Steeles Avenue te moeten verlaten. Steeles is een drukke invalsweg en dat maakt dat het op ons appartement nooit helemaal stil is. Zelfs in het holst van de nacht raast het verkeer voorbij, onophoudelijk. Bijkomende uitdaging voor iemand die dingen inleest als beroep trouwens, maar dat is een andere blogpost.

De afgelopen twee nachten waren extra onrustig omdat het wegdek van Steeles Avenue vernieuwd werd. Op maandagochtend vroeg zijn arbeiders eraan begonnen en op woensdagochtend had het stuk voor onze deur een volledig nieuwe laag asfalt. Dag en nacht is er hard gewerkt, efficiënt en snel!

Kelso Lake

Maandag was een vrije dag hier in Canada: Victoria Day.
Het warme weer bleef maar duren en maandag was zelfs een recorddag. Het kwik steeg naar 28 graden met een gevoelstemperatuur van 32 graden. Ideaal weer dus om het strand op te zoeken. Strand wil hier zeggen: de rand van een meer. Ontario telt enorm veel meren, sommigen niet groter dan een uit de kluiten gewassen drinkbak voor koeien, anderen zo groot als binnenzeeën. Veel van die meren zijn geklasseerd als beschermd gebied of provinciaal park om de kwaliteit van het water en de natuur te vrijwaren.

Kelso Conservation Park, op een half uurtje rijden van Brampton, is een mooi voorbeeld. Kelso Lake ligt in een heuvelachtig en groen gebied. Rond het prachtige meer ligt een mooie camping, je kan er fietsen huren, boottochtjes maken, wandelen, en in de winter ook skieen. En zwemmen natuurlijk. Er is een natuurlijk zandstrand. Heerlijk voor de kinderen die twee uur lang konden ravotten in en uit het water …

Held uit de ruimte

Ik wil jullie voorstellen aan een van mijn helden, de coolste Canadees op aarde en daarbuiten: Commandant Chris Hadfield.

Chris Hadfield was de afgelopen 6 maanden de gezagvoerder van het ISS, het Internationaal ruimtestation. De man was eerder al twee keer in de ruimte geweest en staat al langer bekend als een zeer aimabele en zelfs grappige man en een geweldig communicator. De favoriete nonkel die we allemaal willen hebben.

Die reputatie deed hij alle eer aan het afgelopen half jaar. Als gezagvoerder van ISS Twitterde hij honderden adembenemende foto’s van onze planeet, legde hij live aan schoolkinderen uit hoe het leven in de ruimte was en bleek hij altijd te vinden voor een kwinkslag hoog boven onze hoofden.

Net toen we dachten dat de man het toppunt van geweldigheid had bereikt, nam hij op zijn laatste dag in ISS een heuse videoclip op, volgens NASA de allereerste Music video gemaakt in de ruimte. Hadfield bracht zijn eigen versie van David Bowies klassieker Space Oddity, gemengd met unieke beelden van onze planeet.

De video behaalde 2.5 miljoen views op enkele uren tijd en zijn Twitter account explodeerde naar 800.000 volgers, waaronder David Bowie.

Chris Hadfield wordt hier in Canada op handen gedragen en (terecht) behandeld als een nationale held. “It takes a Canadian to make space a more fun and accessible place!”.

De GTA

Ik verkondig overal dat we in Toronto wonen maar dat klopt niet helemaal. Eigenlijk wonen we in Brampton, maar dat maakt deel uit van wat men hier 'The GTA' noemt. GTA staat voor Greater Toronto Area en is het ruime verstedelijkte gebied rond Toronto. Het bestaat uit downtown Toronto (2,5 miljoen mensen) en verschillende voorsteden errond, met als belangrijkste metropolen Mississauga (700.000) en Brampton (500.000). Binnen de GTA wonen 5,5 miljoen mensen. Wij wonen dus in Brampton, ten noordwesten van downtown.

Die steden rondom Toronto zijn zo vergroeid met elkaar dat je de GTA eigenlijk als een superstad kan beschouwen. De afstanden zijn ook enorm. Tussen de westkant en de oostelijke grens van de GTA ligt 100 km (!). Het kost je 1,5 uur om het traject te doen, zonder file. Met file begin je er gewoon niet aan.

Doorheen de GTA lopen verschillende autowegen waarbij de 401 als levensader fungeert. Deze drukste autoweg van Canada kan je best omschrijven als de 'Highway from hell'. Zelfs in de daluren sta je er vaak in de file. Op zijn breedst telt de snelweg 16 rijstroken, 8 in elke richting waarbij er een onderscheid is tussen de Express Lanes en de Collector Lanes (alle afritten toegankelijk). Vernuftig systeem, men was hetzelfde ooit van plan met de E19 tussen Antwerpen en Brussel geloof ik.

Om de boel draaiende te houden is er uitgebreid openbaar vervoer. Voor grotere afstanden neem je de GO bussen en treinen (soort gewestelijk expressnet) terwijl elke stad op zich ook eigen bussen heeft. Downtown Toronto heeft enkele metrolijnen, trams en een van de meest uitgebreide bussystemen ter wereld.

Zomerse lente

De lente is duidelijk gearriveerd. Het voelt zelfs aan als putje zomer. De afgelopen dagen kregen we temperaturen tussen 20 en 25 graden en voluit zon. Maar aan alle mooie liedjes komt een einde en vanavond is er regen komen binnendrijven. Afgelopen weekend hebben we gesleten in het grote park in het centrum van Brampton. Ook een flinke wandeling door de hoofdstraat van onze nieuwe thuisstad deed deugd. In het weekend kan je gratis en onbeperkt parkeren in de ondergrondse parking. De foto is genomen op het centrale plein.

Netjes in de rij

De eerste dagen trotseerde ik het verkeer op de 401 om te gaan werken, maar al snel ruilde ik de auto in voor het openbaar vervoer. Mijn dagelijkse pendeltocht duurt bijna anderhalf uur. Eerst 45 minuten in de GO bus helemaal naar de andere kant van de GTA. Daarna zit ik nog een half uur op een Toronto stadsbus.

Wat me telkens weer opvalt is hoe keurig de mensen in de rij wachten op de bus. Zelfs in York Mills Terminal, een van de drukkere knooppunten, staan de mensen netjes in de rij om in een bus te stappen. Ze zijn hier ook niet te beroerd om je terecht te wijzen als je probeert voor te seteken (Excuse me, Sir, the line starts over there!). Ik merk aan mijn dochters dat het er van kindsbeen af al ingedramd wordt: je beurt afwachten! In de rij staan is een techniek die we in Europa helaas verleerd zijn …

Dagje Ikea

Een aantal spullen hadden we in Moncton gelaten of verkocht net voor onze verhuis, met in het achterhoofd het besef dat er in Toronto een Ikea is waar je goedkoop spullen kan krijgen. Of beter, er zijn vijf vestigingen in de hele GTA. Vandaag hebben we dus onze huisraad behoorlijk uitgebreid. Bij Ikea hoort Zweedse gehaktballetjes als lunch en een $1 ijsje achteraf.

De familie herenigd

Hoera, mijn vrouw en kinderen zijn terug op Canadese bodem. Welkom thuis!

Ik had het afgelopen weekend non-stop gewerkt om onze spullen te verhuizen naar het appartement in Brampton en alles zo goed en zo kwaad als het kon in orde te brengen.

Een job!

Vandaag ben ik dus begonnen op de communicatiedienst van .. eh … een organisatie waarvan ik de naam niet bekend mag maken zolang ik er werk. Sorry, staat letterlijk zo in mijn contract en ik ben een halve Canadees nu en hou me dus keurig aan de regels. Ik kan je wel melden dat ik mee insta voor de contacten met de media en de communicatie op sociale media mee bepaal.

Mijn werkplek is een staalkaart van Canada. Mijn onmiddellijke collega’s hebben Jamaicaanse, Griekse, Nigeriaanse en Duitse roots. Mijn directe chef is een Zuid-Afrikaanse vrouw. Alle culturen en religies werken er samen met Engels als gemeenschappelijke taal en de Canadese vlag als bindmiddel.

Dat ik na drie weken al werk vond is uiteraard geweldig en veel vroeger dan verwacht maar creëert ook een aantal praktische problemen. Vanaf morgen zijn Myriam, Gemma en Fran terug in het land en veel tijd om de regio te leren keren is er dus ook niet. In de praktijk ben ik van 7 uur ’s ochtends tot 18u30 ’s avonds van huis.

Twee opdrachten geslaagd

De afgelopen twee jaar was ik twee keer terug naar België gevlogen. Myriam, Gemma en Fran waren sinds onze verhuis in 2011 niet meer in de heimat geweest. Daarom bleven mijn vrouw en de kinderen een maand lang in België. Ik keerde na een week al terug naar Toronto om een appartement en werk te vinden.
Beide opdrachten zijn geslaagd. Na twee weken intensief zoeken heb ik vandaag (vrijdag 19 april 2013) de sleutels gekregen van een appartement in Brampton, ten noorden van Toronto. En mijn eerste sollicitatiegesprek hier was meteen prijs en leverde me een baan op.

Eerst iets over onze woonplaats. Brampton is een van de grootste voorsteden van Toronto, ten noordwesten van het centrum en is op zich al goed voor een half miljoen inwoners. De stad is bekend als de Bloemenstad van Canada omdat het vroeger (veel meer dan nu) uitgebreide serres herbergde en een grote bloemen- en fruitindustrie kende. Het centrum van Brampton heeft iets provinciaals en lijkt zelfs wat op Moncton. Het stadhuis ligt naast een prachtig park. Bij het binnenrijden van Downtown Brampton rij je door een statige residentiële buurt met prachtige huizen in Victoriaanse stijl. Brampton is de thuisbasis van Canadian Tire en een gigantische fabriek van Coca Cola.

We gaan er wonen op de derde verdieping van een groot appartementsgebouw aan Steeles Avenue, in het zuiden van Brampton, op de grens met Mississauga. Ik heb een ruim en gerenoveerd appartement gevonden. Er ligt een (Franstalige) school op redelijke afstand en het openbaar vervoer stopt voor de deur. Met de bus sta je op een dik half uur in downtown Toronto.

Een woordje uitleg over mijn werk in een volgende blogpost.

Drukke week in Belgie

Op vrijdagochtend 22 maart kwamen we aan in Brussel, de start van een helse week (voor mij althans).

De eerste drie dagen waren ingevuld voor familie. We hebben twee fotoshoots achter de rug, ons tegoed gedaan aan oude vertrouwde Belgische kost en de jetlag proberen te verwerken.

Op dinsdag trok ik naar Antwerpen voor de jaarlijkse VLARIO dag in Antwerpen Expo. VLARIO is het overlegplatform voor de rioleringssector in Vlaanderen en ik modereer al jaren hun studiedag. Dank alweer voor de uitnodiging, Wendy en Joke!

Op woensdag stond er een inleessessie bij Brandy in Brussel op het programma. Twee uur lang in een studio staan met een Neuman U87 microfoon voor je neus lijkt saai maar het was weer even m’n hart ophalen.

Op donderdag was ik uitgenodigd om te spreken op een studiedag over video en audio op het internet. Een uur lang mocht ik de mensen in de zaal onderhouden over ‘Audio Marketing – de kracht van klank op het internet’.

En nu, op vrijdagochtend, zit ik alweer in de luchthaven, klaar voor de terugkeer naar Canada. Myriam en de kinderen blijven nog wat langer in België, maar ik ga hen alvast voor om in Toronto een woonplaats te zoeken en het terrein voor te bereiden.

Onze eigen Canadian Road Trip ...

Verhuizen van Moncton naar Toronto is van een andere orde dan verhuizen van Hasselt naar Gent. De basisgedachte blijft natuurlijk hetzelfde: je pakt je boeltje in huis A en pakt weer uit in huis B, maar in een gigantisch land als Canada vormen de afstanden een .. euh .. uitdaging!

De afstand Moncton – Toronto is 1550 km, dat is hetzelfde als de afstand tussen Brussel en Madrid. De afgelopen twee dagen hebben we non-stop gereden. Ik in de U-Haul truck en Myriam en de kinderen in onze auto achter mij. We hebben overnacht in Quebec Ville, exact in het midden. Onze eigen Canadese Road Trip.

Als afscheidscadeau had Atlantisch Canada nog een winterstorm van eerste categorie voorzien. Op dag twee begon het net voor Montreal te sneeuwen en kregen we een centimeter of 20 op ons dak. Op een bepaald moment schuifelden we tegen 30 km/u op de autoweg, achter drie grote sneeuwruimers.

Klaar voor de trip

Op zondagavond 17 maart klapte de laaddeur van onze U-Haul truck dicht, samen met de voordeur van onze leeg gemaakte duplex waar we twee jaar hebben gewoond. De komende twee dagen zijn we onderweg om de 1500 km tussen Moncton en Toronto te overbruggen. Al die tijd zal ik met een nummerplaat uit Arizona rondrijden …

De hele vloot van U-Haul in Noord-Amerika draagt Arizona nummerplaten. Het is een van de weinige Amerikaanse staten die commerciële voertuigen vrijstelt van de technische keuring. Dat maakt dat een voertuig, eenmaal ingeschreven in AZ, nooit meer naar die staat hoeft terug te keren. Voor een bedrijf als U-Haul is dat razend interessant omdat de voertuigen niet meer aan een vaste standplaats zijn gebonden. Er bestaan dan ook geen one-way fees bij hen want of de bestelwagen nu in Washingtom, Las Vegas of Toronto staat, maakt niets uit.

Laatste dag op de Kamer

Vrijdag 15 maart 2013 was mijn laatste dag op de Kamer van Koophandel, mijn werkgever voor iets meer dan een jaar. Ergens weggaan is meestal niet leuk en elke verandering roept altijd gemengde gevoelens op. Zo ook dit vertrek uit Moncton en mijn laatste uren op een plaats waar ik graag gewerkt heb.

De Kamer wordt gerund door een erg klein groepje gepassioneerde en enthousiaste mensen waar ik het afgelopen jaar deel van kon en mocht uitmaken. Je doet vaak veel meer dan wat in je jobomschrijving staat en helpt elkaar waar nodig. Ik heb er veel geleerd en mijn collega’s werden vrienden. Op mijn laatste werkdag hadden ze mijn bureau volgestouwd met spullen, waaronder enkele vlaggen.

Een jaar van je leven ergens werken, blijft hangen en ik vertrek met alleen maar positieve herinneringen. Het was me een waar genoegen, beste collega’s van de Kamer. Adieu!

Twee jaar in Canada ... now what?

Dag op dag twee jaar geleden begonnen we ons avontuur in New Brunswick. Op 27 februari 2011 werden we wakker als ‘permanent residents’ van Canada. Het lijkt alsof het gisteren was. In de aankomsthal van Moncton Airport werden we opgewacht door twee lokale Belgen, George en Jean-Claude. Een onbekende toekomst in een vreemde stad stond ons te wachten. We voelden ons een beetje als pioniers, met een mix van opwinding en vrees in de buik, zelfs vandaag lijkt het nog steeds surreëel.

Het originele plan was altijd om voor ‘enkele jaren’ te gaan, maar dat is een ruim begrip natuurlijk. In werkelijkheid hadden we onszelf twee jaar de tijd gegeven om een eerste balans op te maken. Die balans is er nu en we hebben het erg naar onze zin in dit land. Ik kan vandaag dus aankondigen dat we nog wat langer in Canada blijven, maar dat we weliswaar verhuizen van de provincie New Brunswick naar de provincie Ontario. Eind maart trekken we naar de ruime regio rond Toronto, de grootste stad van Canada.

Moncton achterlaten was geen makkelijke beslissing. Op korte tijd heeft de stad ons in de armen gesloten en zijn we hier perfect geïntegreerd. De kinderen gaan naar school, wij hebben beiden een vaste baan, we maakten hier vrienden, bouwden een netwerk uit en kennen de regio ondertussen op ons duimpje. Eigenlijk is er geen betere plaats om kinderen groot te brengen dan Atlantisch Canada. De lucht is hier kraakzuiver, de mensen ontwapenend vriendelijk, criminaliteit onbestaande en huizen spotgoedkoop. Puur in alle opzichten.

Maar …

Zowel mijn eigen achtergrond als die van Myriam is communicatie. En ook al is Moncton in veel opzichten een economisch succesverhaal, jobs in onze specifieke sector zijn niet dik gezaaid hier. Als je objectief kijkt naar de mogelijkheden voor onze opleiding en ervaring, kom je bijna automatisch terecht in Toronto. Bovendien willen we na twee jaar ook eens graag een ander deel van dit onmetelijke land ontdekken.

Ik wil hier en nu een welgemeende dankjewel richten aan Fanny, George en Jean-Claude. Deze drie mensen waren een enorm grote hulp en een klankbord voor heel veel dingen tijdens die onze eerste maanden van ons nieuwe leven.

Soms moet een mens gewoon de sprong wagen. Dat hebben we twee jaar geleden gedaan door naar hier te verhuizen en dat gaan we binnenkort dus opnieuw doen. Je kan blijven wachten tot er iets gebeurt of je kan volle kracht vooruit gaan en kansen forceren. Stilstaan is verliezen.
“I'd rather regret the things I have done than the things that I haven't.”

Het is tijd voor iets anders, tijd voor een nieuw hoofdstuk in ons Canada verhaal. Het goede nieuws is dat jij, beste lezer, mee kan reizen want onze nieuwe avonturen zijn als vanouds te volgen op deze blog. Tot gauw!

CBC Radio One - The world at six

Ik mag niet klagen over de openbare radio hier.
CBC hanteert dezelfde standaarden en principes als de BBC. Bijgevolg vind ik radio hier minder sensatiegericht en veel informatiever dan bij de buren in de VS. Mijn favoriete programma is 'The world at six'. Elke avond om 18u krijg je het binnen- en buitenlandse nieuws samengebald in een perfect pakket van een half uur. Meestal sta ik in de keuken te koken of zit ik in de wagen. Op 30 minuten tijd ben je weer helemaal mee, heerlijk!
Voor wie wil meeluisteren, klik hier.

Canada en maatschappelijke vraagstukken

Canada heeft de reputatie van goed om te springen met maatschappelijke vraagstukken zoals armoede, participatie en ongelijkheid. Maar volgens een rapport van de Conference Board of Canada kan het allemaal veel beter. De groep heeft Canada onlangs een 'B' gegeven, goed voor een 7e plaats in een ranglijst van 17 ontwikkelde landen. Er is duidelijk ruimte voor verbetering, zegt het document.

Het zijn (als vanouds) de Scandinavische landen (Denemarken, Noorwegen, Zweden en Finland) die een ‘A’ krijgen. Aan de onderkant bengelen Japan en de VS, met een 'D'. België eindigde 8e, net na Canada.

Als eens gedacht aan klank op je website?

Ik heb er al wat reclame voor gemaakt op Twitter en Facebook maar wil er nu even een apart blog postje aan wijden.

Ik werk met Update.be namelijk mee aan een razend interessant project dat online audio en sociale media met elkaar combineert. Update is leverancier van alles wat met het updaten van online media te maken heeft en biedt ondersteuning, zowel op vlak van webmastering als copywriting.

Sociale media zijn al lang niet meer niet meer weg te denken uit de communicatiestrategie van de meeste bedrijven en organisaties. Maar weten ze van elkaar hoe en waarom ze al die nieuwe kanalen gebruiken? Via korte, snedige en interessante klankfragmentjes brengen we social media managers en communicatie verantwoordelijken in contact met collega’s. We hebben het resultaat Social Media Sound Bites genoemd.

Ik ben erg enthousiast over die fragmenten omdat ze een perfect voorbeeld zijn van hoe klank een website kan opwaarderen. Steeds meer sites zien het belang in van multimediale content en daarbij biedt audio een aantal onmiskenbare voordelen: audio maakt een site gevarieerd en het is een krachtige manier om een verhaal te vertellen omdat mensen liever luisteren dan een uitgebreide tekst lezen. Audio leidt ook veel minder af dan video en het laat verschillende formules toe: interview met managers of medewerkers, je eigen radioshow, podcast, informatieboodschappen, getuigenissen van klanten, … de mogelijkheden zijn talrijk.

Als verstokte ‘klankmens’ en audiofanaat gaat m’n hart sneller slaan van dit soort crossmediale experimenten.

Canada Lives Here

Canada is een land van immigranten. Zo is het ontstaan en zo toont het zich vandaag ook, meer dan ooit. De cijfers van de meest recente volksraadpleging bevestigen dat het land eigenlijk een lappendeken is van mensen van vele verschillende nationaliteiten. Dat multiculturele aspect wordt hier niet als negatief ervaren en met de paplepel meegegeven.

Op verschillende momenten en niveaus wordt iedereen herinnerd aan ‘The Canadian Dream’. Zo heeft de openbare omroep CBC heeft een erg mooie site genaamd www.canadaliveshere.com, boordevol filmpjes over gewone Canadezen. Daaronder ook veel verhalen van migranten.

CDB #1 - De eerste podcast. Of niet?

Ik herneem een goed voornemen van 2012, namelijk meer klank publiceren op de blog. Ik heb gemerkt dat het soms gewoon makkelijker is om dingen in te spreken dan een ellenlange tekst te schrijven.
"Radiomensen, mijnheer, da's een apart ras ..."

In deze aflevering van de podcast bekijken we de volgende, razend interessante maatschappelijke thema’s:
- De hoeveelste aflevering is dit nu eigenlijk?
- Het leven zoals het is: Canada
- Zijn er vragen?

Wie zich wil abonneren op de podcast via Itunes of een ander platform, kan dat doen door hier te klikken. Hoe dan ook zal de klank altijd beschikbaar zijn op de blog.

Klank



Directe link naar mp3│Abonneer je

Harveys Burgers

In tegenstelling tot wat jullie misschien denken, eten we hier erg weinig fast food. Eigenlijk komen er net dezelfde dingen op tafel als in Belgie. Onze kinderen hebben altijd normaal en gezond leren eten. Niet eten wat de pot schaft, betekende met een lege maag naar bed. Het gevolg is dat Gemma en Fran nu zonder problemen letterlijk alles eten, tot jaloezie van vele ouders. Nu en dan trakteren we de meisjes eens op junk food. Afgelopen vrijdag zaten we bij Harveys Burgers, een verbeterde versie van MacDonalds met merkelijk betere frieten en op maat gemaakte hamburgers. Genieten!  

Timbits uitdelen

“Wil je dit weekend met mij Timbits komen uitdelen tijdens een match van de Moncton Wildcats?” De vraag kwam van een Belgische vriend hier in Moncton. Hij is manager van een van de Tim Hortons koffiehuizen in de stad en had nog enkele vrijwilligers nodig om te helpen tijdens een groot jeugdtornooi.

Ik moest er geen twee keer over nadenken. Een match van de Wildcats bijwonen is altijd leuk en Timbits, hey, wie houdt er niet van Timbits!? Voor de niet Canadezen: de Wildcats is het lokale hockey team hier in Moncton en Timbits zijn ronde, zachte koekjes (donuts in bolvorm) te koop bij Tim Hortons.

En dus stond ik afgelopen weekend in een knalgele T-shirt van Tim Hortons deegwaren uit te delen aan hockey-gekke Canadesen …

Storm raast over Moncton

Het kwik steeg gisteren op 24 uur tijd van -7 naar +7. Die drastische weersverandering ging gepaard met veel regen en wind. Vooral op de lijn Saint John – Moncton deed het lelijk met windstoten tot 110 km/u. Rond 4 uur in de namiddag zag ik vanuit mijn kantoor in hartje Moncton plots vuilnisbakken, plastic zeilen en takken voorbijvliegen. Ook over onze buurt in Dieppe raasde op dat moment een mini-storm die het dak van onze overbuur beschadigde en drie grote electriciteitspalen velde. Resultaat: geen stroom voor enkele uren. Dat betekent dus geen licht, geen verwarming, geen kookvuur, geen internet en geen telefoon. Best gezellig en een avontuur voor de kinderen. Rond 9 uur ’s avonds kwam er terug licht in de duisternis.

Vergadering met zicht op de gate

Vanmiddag was ik als vertegenwoordiger van de Kamer uitgenodigd op een vergadering met onder meer de CEO van de luchthaven van Moncton. Wat me telkens weer opvalt is de openheid en gelijkheid in deze maatschappij. Iedereen spreekt elkaar gewoon aan met de voornaam. Rob, Paul, Bill, Lode. Je verdient respect door wat je doet en niet omwille van de dure titel op je visitekaartje.

In de boardoom op de tweede etage kregen we een interessante uiteenzetting over het economisch belang van de luchthaven voor de ruime regio. Zo mogelijk nog interessanter was het zicht vanuit mijn stoel: een van de gates van Moncton International.

Opnieuw Hockey, eindelijk!

Naast een totale lockout bij de stadsbussen van Moncton, was er nog een andere – meer belangrijke – staking die Canada in de ban hield de afgelopen maanden. In het land van hockey werd namelijk vier maanden lang geen hockey meer gespeeld.

Oorzaak was een dispuut bij de NHL, de National Hockey League. Die organisatie verenigt spelers en clubs en organiseert de jaarlijkse competitie in de VS en Canada. De NHL is trouwens een tweelanden competitie waarbij er eigenlijk geen onderscheid is tussen clubs ten noorden en zuiden van de grens. Elk jaar maken speler en clubs afspraken over loon en tv-rechten. Die onderhandelingen liepen in de zomer van 2012 vast en dus werd de start van de competitie in september uitgesteld. Wat begon als een oponthoud van enkele weken groeide uit tot een dispuut dat de hockey competitie 4 maanden stil legde.

Hockey is heilig hier, dé nationale sport en het feit dat er geen actie te zien was op televisie, dreef mensen tot wanhoop. CBC besloot enkele weken geleden dan maar oude wedstrijden heruit te zenden, uit pure ellende en op vraag van gefrustreerde fans. Net toen we vermoedden dat er van het seizoen 2012-2013 helemaal niets meer in huis zou komen, kwam er witte rook uit de ijsschouw. Hockey fans in heel Canada waren dan ook verheugd over de terugkeer van de NHL afgelopen zaterdag.

De opluchting was zelfs te voelen to in de ruimte, waar de Canadese astronaut Chris Hadfield vanuit het International Space Station een luchtfoto deelde van Toronto op het moment van de wedstrijd.

Meanwhile in Canada

Grappige foto en niet ver van de waarheid als je weet hoeveel sneeuw er de afgelopen weken gevallen is. De tweede foto is hoe het er echt uitziet in Moncton, waar stadsdiensten de voetpaden vrijhouden door 'tunnels' te graven in de opgestapelde sneeuw. Welcome in Canada!

Gemma leert schaatsen

Gemma heeft haar eerst schaatsles achter de rug.
Twee jaar zijn we ondertussen in Canada en we gaan nu en dan wel eens schaatsen, maar niet genoeg om het vlot onder de knie te krijgen. Gemma en Fran zijn heel onzeker op het ijs en elke zichzelf respecterende Canadees moet toch kunnen schaatsen, niet? Gemma vroeg al een tijdje zelf om lessen en afgelopen zaterdag was het zover. We moesten een echte hockey helm aankopen voor de lessen, was ons gezegd. Geen zicht op het hoofd van een 6 jarig prinsesje, maar goed … In een groepje van een vijftal kinderen bleef ze aardig overeind, goed voor haar zelfvertrouwen. Volgende week opnieuw!

De bussen rijden terug

Voor ik het vergeet, de bussen rijden terug in Moncton! Al een tijdje eigenlijk, maar ik vond de tijd niet om het jullie te melden. Mijn excuses voor dat achterhouden van informatie. Enkele dagen na mijn blogpost over hoe de ‘lockout’ de 5e maand inging, kwam het tijdens geheime onderhandelingen tot een akkoord. Het personeel heeft zich uiteindelijk neergelegd bij het laatste voorstel van de stad. Eind december doken er dus terug bussen op in het straatbeeld. Tot eind januari blijft het openbaar vervoer volledig gratis, als een goedmakertje voor de reizigers na bijna een half jaar zonder bussen.

Chapters Bookstore

Tijdens de wintermaanden is het altijd zoeken naar leuke dingen om te doen met de kinderen. Een van de favorieten van Gemma en Fran is Chapters Bookstore. Die Noord-Amerikaanse boekenwinkel heeft een gigantische winkel in Moncton. Rekken vol razend interessante boeken, een gezellige Starbucks middenin en - vooral - een uitgebreide kinderafdeling met niet alleen boeken maar ook veel speelgoed dat je kan uitproberen. We hebben er een uurtje of twee gesleten gisteren...

Flashback Zomer

Bij het vervangen van de memory card uit het fototoestel nog een filmpje ontdekt van afgelopen zomer. Het is 29 juni en we zijn op weg naar de provincie Ontario. Op de grens tussen New Brunswick en Quebec komen we terecht in de kern van een apocalyptisch onweer. De weg staat blank, het verkeer valt stil en de zichtbaarheid is nihil. Bliksem schiet links en rechts rond de auto en de donder knalt zo hard dat de meisjes achteraan bang worden. We besluiten om de autoweg even te verlaten en op de parking van een motel te wachten tot het ergste voorbij is. Dat is wanneer ik dit filmpje opneem.

De collega's

De Kamer van Koophandel van Moncton (mijn werkgever) organiseert ongeveer 60 evenementen per jaar. Veel mensen reageren dan ook verbaasd als blijkt dat de ploeg uit amper vijf mensen bestaat. Tijdens The Greater Moncton Gala of Excellence in oktober nam de fotograaf van een lokale krant een erg mooie foto van mij en mijn collega’s. Op die foto staan Marie-Paule, Nicole, ikzelf en Natacha. Nancy onze CEO, ontbreekt. Ik ben de enige man in een all female staff en heb dus geen enkele reden tot klagen …

Happy New Year!

Snow Storm in Moncton

Gisteren raasde er een zware sneeuwstorm over New Brunswick en Nova Scotia, de derde sinds begin december. 24 uur lang heeft het onophoudelijk gesneeuwd. Er is iets van een 30 cm gevallen. Dat komt dan bovenop de sneeuw die er al lag. Een kleine impressie van ons terras ..

The Wonder Years

Al zappend door de achterbuurten van mijn kabelabonnement kwam ik onlangs terecht op een heruitzending van The Wonder Years, die Amerikaanse sitcom van eind jaren 80, begin jaren 90. Gek hoe een eenvoudig fragment je plots kan terugflitsen naar je jeugd.

Ik was destijds (en nog steeds, na het herbekijken) een grote fan. De zeemzoete serie bracht een geslaagde combinatie van beelden van de VS in de jaren 70, mooie muziek, een snuifje melancholie, herkenbare scènes, die prachtige voice-over die het verhaal vertelde en natuurlijk de relatie tussen Kevin Arnold en z’n jeugdliefde Winnie Cooper.

Onderstaande video vat de sfeer erg goed samen, vind ik. Zeer mooi fragment met muziek van Bob Seger.

Ik heb meteen na de uitzending trouwens opgezocht of het ooit wat geworden is tussen die twee, want dat had ik al die jaren nagelaten, besefte ik. For the record, dit is de clou: na hun middelbare school is Winnie naar Parijs vertrokken voor een aantal jaren. Kevin is haar elke maand een brief blijven schrijven maar trouwde ondertussen met een meisje uit het dorp en kreeg een zoon.

Doe jezelf een productief jaar cadeau

Deze blog gaat in de eerste plaats over Canada en ik probeer die inhoudelijke lijn ook netjes aan te houden. Maar aan het einde van alweer een jaar, wil ik voor een keer een uitzondering maken en over iets anders schrijven. Het is namelijk de tijd van het jaar waarin veel mensen met nieuwjaarsresoluties op de proppen komen en zichzelf dure beloftes maken. Helaas kennen we allemaal de beperkte houdbaarheid van die goede intenties, de meeste nieuwjaarsresoluties overleven zelfs de winter niet.

Daarom wil ik vandaag drie gouden tips met jullie delen. Drie eenvoudige spelregels van een confronterende oefening voor jezelf. Je mag al mijn verhalen over Canada vergeten, maar als er een post is die je moet lezen is het deze.

1: Schrijf je doelen neer
Ooit al eens in een vreemde stad op zoek geweest naar een adres zonder map of GPS? De kans dat je je bestemming bereikt is nihil en de rit bulkt van frustratie en tijdverlies. Achteraf blijkt meestal dat je in cirkels draaide en eigenlijk niet zo gek ver van je uiteindelijke doel zat. Een mensenleven werkt net hetzelfde waarbij je brein fungeert als GPS en concrete bestemmingen nodig heeft om efficiënt te kunnen werken. Doelen zijn de adressen voor de GPS van je leven.

Neem dus na het lezen van deze tekst een wit blad papier en noteer tenminste tien dingen die je in 2013 wil realiseren. Blijf weg van filosofische of onhaalbare doelen. Vrede in het Midden Oosten en een wereld zonder honger zijn uiterst lovenswaardige wensen, maar je aandeel daarin is helaas minimaal.

Schrijf je doelen ook letterlijk neer, bij voorkeur met pen en papier. Dat schrijven maakt je intenties veel concreter. Een vaag lijstje enkel in een achterkamer van je hoofd proberen te onthouden is nutteloos. Vertrouw de dingen dus toe aan papier.

Maak je lijstje zo concreet en gedetailleerd mogelijk. Als je een nieuw huis wil, beschrijf dan hoe het huis eruit met zien, inclusief kleuren, vormen, materiaal, .... Als je op een nieuwe job aast, pen dan je ideale taakomschrijving neer.

2: Check regelmatig
Hou het lijstje bij de hand en maak er een gewoonte van om het aan het einde van elke maand boven te halen en te kijken wat je gedaan hebt om vooruitgang te boeken. Ik kan je garanderen dat het zeer confronterend is om enkele maanden na je dappere nieuwjaarsresoluties vast te stellen dat je nog niets van dat befaamde lijstje hebt gerealiseerd. Lees indien mogelijk de doelen hardop. Doe dit liefst in besloten kring, om het risico op gedwongen internering te beperken

3: Onderneem actie
Het overgrote deel van de mensen gaat er vanuit dat ze automatische recht hebben op een aangenaam leven met veel geld, een mooie carrière, goede gezondheid en een perfecte relatie. Het algemene geloof is dat ‘iets’ er voor zorgt dat het allemaal wel in orde zal komen. God, het lot, de kosmos, whatever. Wel, wakker worden beste vrienden: je kan je hele leven wachten tot er iets gebeurt om op het einde te beseffen dat het te laat is. Als je iets wil bereiken, moet je zelf initiatief nemen. Niets zal veranderen tot je zelf de eerste stap zet.

Actie ondernemen is dus de cruciale regel. Groots denken mag, maar hoeft zelfs niet. Kleine stapjes volstaan vaak om de dingen in beweging te zetten. Ga eens praten met iemand die deed wat jij wil doen, lees eens een boek of doe research. Je zal merken dat van zodra je je engageert om iets te bereiken, je plots relevante mensen ontmoet en dingen gaat zien die je vroeger niet zag. Hou de trein ook in beweging door stapjes te blijven zetten.

Nog een mythe die ik wil neerhalen: mensen wachten vaak op ‘het juiste moment’ om iets te doen en stellen permanent uit, wachtend op een beter moment. Kijk, er is altijd wel een excuus om de status quo te handhaven: de economie, een familiale kwestie, geldgebrek, slecht weer, de stand van de sterren, .. enz. Het leven is een aaneenschakeling van ongeplande incidenten en onverwachte gebeurtenissen, dus die ene beslissing zal het verschil echt niet maken. Gewoon doen!

Conclusie
Stop NU met lezen en neem een blaadje papier en een pen.
Doe jezelf in 2013 een productief jaar cadeau!

Happy Holidays!

Op een dag als vandaag is alleen dit op zijn plaats:

Ballerina Gemma

Gemma volgt sinds september elke zaterdagochtend ballet. Drie kwartier lang krijgen ze dansjes en bewegingen aangeleerd. Afgelopen zaterdag was het de laatste les en mochten de ouders traditiegetrouw komen kijken naar wat dochterlief geleerd had...

Snowflake Party

MAGMA, de multiculturele organisatie hier in Moncton, organiseert elk jaar een kerstfeestje voor de kinderen van vluchtelingen die opgevangen worden in de stad. Er komt een goochelaar langs, er is chips, taart en drank en uiteraard doet ook de Kerstman de zaal aan met een zak vol cadeaus. Het is een zeer fijn en hartverwarmend evenement waarbij Canada zich van zijn beste kant laat zien. De kinderen van MAGMA-personeel zijn ook welkom op die Snowflake Party. Vorig jaar hielp ik mee als toenmalige medewerker van MAGMA, dit jaar waren de rollen omgekeerd en had Myriam dienst (ze werkt nu bij MAGMA). Eten en drinken, meer hebben Gemma en Fran niet nodig om zich in hun nopjes te voelen …

Zaterdagnamiddag bij Tim Hortons

Onze Canada training loopt volgens plan. Tegenwoordig vinden we het leuk om op zaterdagnamiddag naar 'the mall' te gaan voor een koffie en een donut van bij Tim Hortons....

Schoolbus 10 minuten vroeger

De schoolbus van Gemma komt sinds deze week 10 minuten vroeger, om 7u32 in plaats van 7u42. Dat lijkt een verwaarloosbaar verschil met vorige week, maar het is, geloof me, a big deal. ’s Ochtends geldt hier namelijk een bijna militaire routine waarin elke minuut getimed en berekend is. Twee kinderen aankleden, wassen, een deftig ontbijt geven en daarenboven ook nog eens twee volwassenen klaarstomen voor een nieuwe werkdag vraagt organisatie en discipline, dat hoef ik je wellicht niet te vertellen. Als de bus dan plots 10 minuten vroeger voor de deur staat, wordt dat hele systeem overhoop gegooid.