Lode in de krant, bis

Een van de mensen die ik ontmoette aan de MAGMA Senior Stand was een journalist van de Times & Transcript, de lokale krant hier. Hij publiceerde vanochtend enkele zinnen over het gesprek dat we hadden. Lode in de krant, bis. (zoek me ook op de foto!)

Mosaiq Festival

Mijn werkgever, MAGMA, organiseerde samen met het stadsbestuur het tweedaagse multiculturele Mosaiq Festival in hartje Moncton. Main Street was afgesloten voor optredens, workshops, eetstandjes en dansvoorstellingen. MAGMA beschikte er over een grote tent om haar diensten te promoten. Ik had er ook een standje met mijn eigen afdeling opgezet, de Immigrant Seniors. Twee dagen lang (vrijdag en zaterdag) heb ik bijna de hele dag rechtop gestaan en onophoudelijk uitleg gegeven aan mensen die passeerden aan onze tent. De sociale interactie is hier heel anders dan in Belgie. Mensen stellen zelf vaak vragen of zijn ook werkelijk geinteresseerd als ik ze aanspreek met een woordje uitleg . Iemand negeren als hij of zij je aanspreekt wordt hier als extreem grof gezien. Een vriendelijke ``How are you today?’’ volstaat om een gesprek in gang te zetten. Twee vermoeiende maar interessante en kleurrijke dagen.

Bar Harbor vanuit een Cessna

Op een kwartiertje rijden van ons vakantiehuis lag de luchthaven van Bar Harbor. Nu ik erover nadenk, in de States moet je zelden langer dan 15 minuten rijden om een vliegveld te vinden. De omgeving was zo mooi dat we het allemaal wel eens vanuit de lucht wilden bekijken. Ik had mijn vlieglicentie bij en ook Bart heeft bijna z’n brevet op zak (de man zweeft ook bovendien) maar het bleek een heel gedoe om uitgecheckt te worden op een lokaal vliegtuig. Daarom besloten we ons te laten vliegen. We boekten een korte tour van de regio. Aan boord van een Cessna 172 vlogen we over meren, bossen, dorpen én ons vakantiehuisje. Prachtige trip boven een prachtige regio! Vreemd ook om op de rechterstoel van een Cessna te zitten ...

Lamoine, Maine

We hebben er een verlengd weekend met Leen en Bart opzitten. Die goede vrienden wonen in de Amerikaanse staat Massachusetts. Dat ligt op de grote landkaart maar een paar centimeter van Moncton verwijderd, maar in de praktijk is dat ongeveer 8 uur rijden over de eenzame en oersaaie Interstate-95. Zowel voor hun als voor ons is het een fikse rit die je liever niet doet. Daarom hadden we een tijdje geleden plannen gemaakt om elkaar in het geografische middelpunt te treffen. Op die manier moeten we elk maar 4 uur rijden, nog net doenbaar, zeker over Noord-Amerikaanse wegen. Het middelpunt blijkt Lamoine te zijn, een klein dorpje in de Amerikaanse staat Maine. Daar hebben we dus enkele dagen gesleten.

We hadden er een prachtig vakantiehuis gehuurd. Een kast van een woning diep weggestoken in de bossen van Maine. Toen we `s avonds laat toekwamen moeten we in het donker de weg naar de voordeur zoeken over een verlaten grindpadje. Enkele uren later bleek bij het wakker worden in welk paradijs we beland waren. Vanuit de woonkamer keken we een groot meer in. Het huis was zo goed verstopt dat telefoon en internet via satteliet gingen en het water uit een eigen bron stroomt.

Het waren drie zalige dagen. De kinderen speelden zorgeloos met water en ballonnen in de grote tuin rondom het huis. Elke avond lag er wel iets op de barbeque, het weer was op-en-top en de omgeving was wellicht de grootste openbaring. De staat Maine had in mijn hoofd altijd een saaie bijklank: veel nietzeggende bossen. Die bossen waren er inderdaad, maar het uitzicht en de variatie waren betoverend. Onthou het als je eens in de buurt bent: Bar Harbor National Park in Maine!

Dik en dun

Het is niet mijn gewoonte om mijn licht te laten schijnen over de politieke toestand in Belgie. Dat zal in ook nu niet doen. Ik wil gewoon even onderstaande spotprent meegeven omdat ik ze steengoed vind. De dikke en de dunne op z'n Belgisch anno 2011 ...

Weather Warning

Environment Canada heeft in de vooravond een Weather Warning de wereld in gestuurd, een waarschuwing voor 'zwaar weer' dus. Dat bericht is dan regelmatig op radio en televisie te horen en op de website als volgt te lezen:

Severe thunderstorm warning for Moncton and Southeast New Brunswick continued

An area of severe thunderstorms is moving through central and eastern portions of New Brunswick. Cells extend from Miramichi southwest toward Boiestown while another group of cells is approaching the Moncton region. These cells are capable of producing heavy rain winds gusting up to 90 km/h and hail near 2 cm in diameter.

This is a warning that severe thunderstorms are imminent or occurring in these regions. Remember some severe thunderstorms produce tornadoes..Listen for updated warnings.

A warm and humid airmass continues to trigger thunderstorms across parts of Central and Eastern New Brunswick this evening. It is anticipated that some of these thunderstorms could be severe and thus have the potential to produce strong winds hail and heavy rainfall.

Dat wordt weer een schouwspel vanavond...

William en Kate met of zonder cowboyhoed

Gelezen op De Standaard Online:

De Britse prins William en zijn vrouw Kate hebben de Canadezen geschoffeerd. Donderdag kwam het prinselijk paar aan in de Canadese stad Calgary, waar ze een witte cowboyhoed kregen aangeboden. Tot ongeloof van de vele Canadezen weigerden ze de hoeden op te zetten.

Met het niet opzetten van de hoeden begingen de twee een grote blunder, want de handgemaakte witte hoeden worden gezien als symbolische sleutel van de stad. Burgemeester Naheed Nenshi bleef vertrouwen houden in de prins en zijn vrouw. 'Ze vroegen me hoe de hoed gedragen moet worden. Gasten leg je geen verplichtingen op. Ik verwacht het paar nog wel in cowboystijl.'

En de burgervader had gelijk. Bij de opening van de Calgary Stampede kwamen de twee geheel in stijl. Ze arriveerden op een koets, gekleed in een simpel hemd en jeans. En uiteraard prijkten de hoeden dit keer wel op de koninklijke hoofden.

Warmterecord

Sinds enkele dagen breekt de temperatuur records, voor ons althans want we hebben hier nog nooit een zomer meegemaakt. Het kwik steeg vandaag tot 32.1 graden in de schaduw. Door de hoge vochtigheid voelde dat aan als 35 graden. Bij het weerbericht krijg je die twee waarden ook telkens te horen: de officiele temperatuur en de gevoelstemperatuur (humidex). Morgen wordt het bijvoorbeeld 25 graden maar dat zal aanvoelen als 28. Summer's here baby!

Barbecue

Dit is'm, onze eerste Canadese barbecue.
Het moest er ooit van komen.

Toen de temperatuur eind maart boven het vriespunt steeg, vulde de geur van vers gebraden vlees meteen de straten en onze neuzen. Op Victoria Day, begin mei, was het hek helemaal van de dam want die dag wordt algemeen beschouwd als de echte start van het barbecue seizoen. Letterlijk bij alle buren staat een barbecueset op de deck (een houten terras achter het huis). Om onze integratie te bevorderen, en omdat ik al weken zin heb om zelf aan het BBQ-en te slaan, hebben we ons vandaag een bescheiden toestel aangeschaft.

Het overgrote deel van de barbecues hier werkt op gas, ook de onze. Gas is hier erg goedkoop. Een aantal toestellen draait op electriciteit en wie heel goed zoekt, vindt af en toe nog een exemplaar op houtskool. Voor een Canadees hoort de barbecue evenzeer bij de keuken als de koelkast of microgolfoven. Het ding wordt hier veel intensiever gebruikt dan in Belgie. Op de middag snel enkele hotdogs of hamburgers op de grill en 's avonds een kippenbout of een malse steak. Ook aardappelen, vis of wat mais kan snel op het vuur. Wij hebben zonet onze nieuwe aankoop ingewijd met een malse kippenspies.

Canada Day

Canada is jarig vandaag. Ons nieuwe thuisland mag 144 kaarsjes uitblazen. Op 1 juli 1867 werd de British North America Act ondertekend, een document dat de inwoners van het noordelijke deel van Noord-Amerika zelfbestuur gaf. Met de ondertekening werd een nieuw land gemaakt dat toen The Dominion of Canada heette en alleen de huidige provincies Ontario, Quebec, Nova Scotia en New Brunswick omvatte. De andere provincies sloten zich de jaren nadien aan bij de Canadese federatie. Newfoundland & Labrador maakt zelfs pas sinds 1949 deel uit van Canada.

Canada Day gaat niet onopgemerkt voorbij. De afgelopen dagen voelde je het land naar die climax van de eerste juli groeien. Het aantal vlaggen en Canadese symbolen aan voortuinen, auto`s en gebouwen zwelde gestaag aan. In de Dollarama winkels (alles voor 1 dollar) is er een hele muur vrijgemaakt voor Canadese spullen, van sleutelhangers tot roodwitte pruiken of magneten voor de koelkast. In de crèche hebben de kinderen een week gewerkt rond de nationale feestdag met als hoogtepunt een toneeltje waarbij elk kind een provincie speelde. Gemma mocht Saskatchewan uitbeelden. Fran loopt al dagen apentrots rond met een geschilderde Canadese vlag op haar arm en weigert nog gewassen te worden. Ook hier op kantoor was er gisteren namiddag een speciaal Canada moment met taart in de nationale tweekleur en drankjes. Op het einde zong iedereen uit volle borst ‘Oh Canada’, het nationale volkslied.

Voor ons Belgen blijft dat wennen. Mensen zijn hier oprecht én terecht trots op hun land en je voelt een intense samenhorigheid. Voor Canadezen is de eerste juli een echte feestdag, een reden om hun land te eren. Voor de meeste Belgen (ook voor mij) is 21 juli gewoon een vrije dag, net zoals 1 mei of 11 november ook een dagje vakantie betekent, niet meer dan dat. Dat gebrek aan nationale identiteit is net het probleem van Belgie, een van de vele problemen, me dunkt ...

Als nieuwe inwoners van Canada rij ik vandaag rond met een Canadees vlagje aan mijn auto en wil ik met jullie `Oh Canada` delen. Meezingen mag. Happy Canada Day iedereen!

William and Kate in Canada

William en Kate zijn in het land!

De allereerste buitenlandse reis van het pas getrouwde koppel brengt hen - niet toevallig – naar Canada. William en Kate zijn de toekomstige Koning en Koningin van dit land en worden dus met de grootste egards ontvangen. Canada is trouwens het enige land van de Commonwealth dat leden van de koninklijke familie zelf vervoert. Een speciale airbus van het Canadese leger is de toekomstige opperbevelhebber vannacht gaan ophalen in Londen. Iets over de middag is het koninklijke vliegtuig dan geland in de hoofdstad Ottawa. Het moet vreemd zijn voor die William. Zeven uur vliegen naar een ver land waar je straks de koning van wordt. Een land waar hij maar 1 keer geweest is, op z’n vijftiende. Voor Kate is het de allereerste keer Canada.

Wordt vervolgd

Audiobook als MP3 Speler

We zijn ondertussen vaste klanten van de bibliotheken van Moncton en Dieppe. De provincie New Brunswick heeft een algemene bibkaart die overal geldig is. Bovendien kan je uitgeleende boeken ook terug inleveren in gelijk welke bib, erg handig.

De bibliotheek van Moncton heeft een mooi aanbod audioboeken, iets wat in Belgie amper voorkomt. De meeste van die ingelezen boeken staan op CD, voor een gemiddeld boek heb je al gauw 6 CD's nodig. Enkele exemplaren komen echter in de vorm van een PlayAway. Wie zo'n audioboek uitleent krijgt een plastic kaft in de vorm van een boek met daarin een piepklein mp3-spelertje. Alle klank is vooraf ingeladen en het enige wat je nodig hebt om te luisteren is een batterij en een koptelefoon.

En dus luister ik op de fiets nu al enkele dagen naar een audioboek van Craig Ferguson, een Schotse stand up comedian die naar de VS emigreerde en er een bekende late night host op televisie werd. Grappig autobiografie door hemzelf gelezen en in mijn binnenzak dankzij Playaway.

The true north, strong and free

Ik moest vanochtend voor een administratieve inlichting even surfen naar de site van de Canadese regering. De eerste pagina die verschijnt, trekt toch even de aandacht. "Canada, the true north, strong and free" staat er te lezen. Mooi is dat, zo'n slogan voor je land. En waar bovendien. Handige en overzichtelijke site trouwens ook.

Onweer

Zaterdagavond 25 juni 2011 en onze jongste dochter Fran zit tegen mij aangeplakt terwijl ik dit schrijf. Die intense vlaag van genegenheid heeft te maken met het zwaar onweer dat momenteel overtrekt. Er valt zoveel water uit de lucht dat we amper nog de overburen zien. Regelmatig kleurt de grijze hemel wit van de bliksem, niet veel later gevolgd door een luide knal of dreigend gerommel. Als het hier onweert, is het meteen een fors exemplaar dat meestal meteen weer voorbij is. Aan het einde van deze zin, is de storm al over en loopt Fran opnieuw rond.

Piloot vergeet open micro

Gelezen op De Standaard Online vandaag;

De Amerikaanse luchtvaartmaatschappij Southwest Airlines heeft een van haar piloten een tijd geschorst na een scheldtirade tijdens een vlucht. De man was vergeten dat zijn boordradio nog aan stond. Daardoor konden de piloten van andere vliegtuigen en de controletoren zijn uitbarsting mee volgen.

Het incident dateert van 25 maart en de geluidsopname is intussen opgedoken op YouTube.In het fragment is te horen hoe de piloot zijn beklag doet over het cabinepersoneel. 'Het zijn allemaal homo's, oudjes of dikkerds', aldus de piloot.

De man blijft klagen tot een luchtverkeersleider meldt dat iemand vermoedelijk zijn microfoon heeft laten aanstaan. 'Iemand is hier heel zijn leven aan het vertellen en dat hoeven we niet te horen', klinkt het.

Doordat de piloot zijn microfoon liet aanstaan konden andere piloten en de luchtverkeersleiding twee minuten lang niet met elkaar communiceren. Southwest Airlines legde de man een schorsing zonder wedde op en verplichtte hem om een cursus te volgen rond diversiteit. Intussen is hij weer aan de slag.

Highland Games

Een van mijn taken bij MAGMA is het vertegenwoordigen van de organisatie op beurzen, festivals of evenementen. Er circuleert een beurtrol op kantoor en afgelopen zaterdag was het mijn beurt om de informatiestand van MAGMA ergens te velde te bemannen. Ik werd om 8 u ‘s ochtends verwacht op een groot sportveld aan de Bernice MacNaughton High School. Daar vonden de jaarlijkse Scottisch Higland Games plaats. Alles en iedereen met een Schotse link verzamelde er voor sportwedstrijden, doedelzakconcerten, dansvoorstellingen, schaap-scheer-competitie en dat soort dingen. Veel nummerplaten uit Nova Scotia (Nieuw Schotland) op de parking, dat viel meteen op.

Tijdens de openingsceremonie liepen een zestigtal doedelzakspelers in een stoet over het veld, dat was best een indrukwekkend zicht en geluid, want zo’n doedelzak klinkt erg intens en herkenbaar. Geen wonder dat de Schotten destijds de vijand verjoegen door met z’n allen op dat ding te gaan blazen. Nooit in m’n leven zag ik trouwens meer kilts dan afgelopen zaterdag. Gelukkig was er te weinig wind om opwaaiende kilts en bijhorende dramatische taferelen te veroorzaken.

Broederlijk naast de vele Schotse vlaggen wapperde ook de Canadese Maple Leaf. Tussen de toeschouwers liepen pas uitgeweken Schotten maar ook rasechte Canadezen met vage Schotse roots van twee eeuwen geleden. Bij de start van de Games veerden stoere, besnorde mannen in kilts op om fier 'Oh Canada' te zingen, het nationale volkslied. Dat moment leerde me weer wat bij over mijn nieuwe woonplaats. Canada is het land waar je altijd jezelf kan blijven. Niemand dwingt je hier om te assimileren. Je kan perfect Schots, Turks of Belg blijven, onder de grote beschermende vlag van Canada omdat letterlijk iedereen hier buitenlands bloed in de aderen heeft. Net omdat je die eigenheid kan en mag behouden is iedereen zo trots op Canada. De nationale Canadese identiteit wordt gevormd door de verscheidenheid van internationale inwoners. Een oorverdovend applaus na het volkslied bevestigde dat alleen maar.

Canada Post staakt

Nog een geluk dat jullie deze blogberichten online kunnen raadplegen en ik ze niet via de klassieke post moet opsturen. De Canadese post Staakt namelijk, staken met grote S inderdaad. We spreken hier niet over een pietluttige 24- of zelfs 48-uren staking zoals in Belgie wel eens gebeurt. Helaas pindakaas, de post staakt hier al tien (10!) opeenvolgende dagen. Er gaat geen brief in of uit en de rode brievenbussen van Canada Post overal zijn verzegeld.

Het land raakt stilaan in de knoop. Firma’s kunnen geen brieven meer versturen, nutsbedrijven krijgen hun facturen niet verzonden waardoor klanten betalingsachterstand oplopen en ook wij wachten bijvoorbeeld al bijna twee weken op de PIN code van onze nieuwe kredietkaart. De afgelopen dagen heb ik de maandelijkse nieuwsbrief van MAGMA persoonlijk afgeleverd bij zo’n 30 adressen in Moncton.

Vakbonden en directie raken het niet eens over een nieuwe arbeidsovereenkomst. Het startloon van postmannen en –vrouwen ligt volgens specialisten namelijk veel te hoog en net als overal ter wereld moet er ook in Canada bespaard worden. De regering is het stilaan beu en heeft vandaag een "back-to-work" wetsvoorstel ingediend. Beide kampen mogen een ultiem voorstel op tafel leggen waarna een sociaal bemiddelaar een compromis uitwerkt dat kracht van wet heeft. Wie dan nog staakt wordt zonder pardon vervolgd. Korte metten, heet dat in vakjargon geloof ik.

Fietsen naar kantoor

Sinds ik werk, rij ik terug elke dag met de fiets. De afgelopen drie weken heb ik geen enkele afspraak met mijn stalen ros gemist. Tussen onze voordeur in Dieppe en MAGMA in Moncton ligt exact 4,9 kilometer, oftewel een 20-tal minuten fietsen langs het gravelpad naast de Petitcodiac rivier. Heerlijk om s’ ochtends helemaal wakker te worden en ’s avonds je hoofd leeg te maken. Ik vertrek om 8u10 in de ochtend en zie de hele tijd de skyline van Moncton voor me, mooi beeld in het scherpe ochtendlicht. Om half 9 rij ik dan Main Street in. Ik werk trouwens in wat aan de buitenkant een kerk lijkt maar binnenin helemaal is omgetoverd tot gloednieuw en modern kantoorgebouw. MAGMA ligt aan de voet van de hoge smalle toren aan de rechterkant van de foto hiernaast.

In Canada is een fietshelm verplicht en je krijgt een erg zware boete als je zonder betrapt wordt. Letterlijk iedereen rijdt met een helm, altijd. It’s the law, dus dat hoort zo. Zo zijn ze hier …

Vliegen, bis

Hoog tijd om nog eens te vliegen. Ik had meteen na het werk een nieuwe afspraak met instructeur Floyd. Na het oefenen van een handvol landingen vorige keer kozen we nu het ruime luchtsop. Iets ten noorden van Moncton ligt een stukje luchtruim dat gereserveerd is voor de trainingen van Moncton Flight College. Daar hebben we een uurtje doorgebracht.

Baan 11-29 krijgt een nieuwe asfaltlaag en is buiten gebruik tot begin september dus we stijgen op vanaf 06-24, de ‘kortste’ startbaan van Moncton, met zijn 2 km nog altijd een stuk langer dan die van Deurne.

Het bleek een van de kalmste vliegavonden van het jaar te zijn. De luchtmassa was zo strak als een vers gestreken biljartlaken. Geen spatje turbulentie of storing onderweg, ideaal voor luchtwerk. Floyd laat me eerst enkele standaard bochten doen, daarna een scherpe bocht en dan ‘slow flight’, zo traag mogelijk vliegen. Ook een noodlanding hoort erbij. Daarna klimmen we naar 4000 voet want mijn instructeur wil stalls oefenen. Ahhhh, stalls, ik ben er nooit fan van geweest. Een stall treedt op wanneer de vleugels van een vliegtuig hun draagkracht verliezen als de neus te fel naar boven wordt gericht. Het blijkt nog maar eens dat een Cessna 172 verdraaid moeilijk te stallen is. Ik moet de stuurkolom met al m’n kracht bijna volledig uit het dashboard trekken voor er iets gebeurt. Het vliegtuig heeft een ingebouwd alarmsysteem en net voor het kritieke punt gaat er een schelle waarschuwingstoon af. Op het moment dat je effectief stallt, duik de neus fors naar beneden. Het gevoel is te vergelijken met een roetsjbaan waarbij de karretjes op een ketting langzaam naar boven worden getrokken en op de top van de baan plots naar beneden denderen. Dat gevoel is het. De kunst is om dan vol vermogen te geven en de neus terug in de juiste stand te zetten.

Na twee stalls vraagt Floyd of ik wel eens een spin heb meegemaakt? Het oefenen van spins was niet verplicht in de Amerikaanse opleiding, wel in Canada en dus wil de brave man rechts van mij per se een spin demonstreren. Een spin is wat er gebeurt als je niet corrigeert na een stall. De neus wijst dan loodrecht naar beneden terwijl het vliegtuig rondjes om z’n eigen as draait en als een baksteen naar beneden valt. Ik weet op papier hoe de situatie recht te trekken is maar heb het nooit effectief gedaan. We klimmen voor de veiligheid naar 6000 voet. Floyd brengt onze kist in een stall en laat begaan. De neus valt dramatisch naar beneden, en we beginnen in een spiraal naar beneden te denderen, door de vooruit zie ik de groene bossen pijlsnel op ons af komen. Floyd neutraliseert de stuurkolom en ik geef daarna volle gas. Onze Cessna herstelt zich en we vliegen terug, oef. De hoogtemeter geeft 4700 voet aan. Holy Cow, op enkele seconden tijd hebben we dus 1300 voet verloren. Don’t try this at home, kids!

Bij het terugvliegen moet ik een speciale bril opzetten waardoor ik alleen nog de instrumenten zie en niet langer naar buiten kan kijken. Landen gebeurt zuiver op instrumenten en Floyd en de verkeersleiding ‘praten’ me naar binnen. Op 300 voet boven de baan mag ik terug naar buiten kijken. Een heerlijk zachte landing is mijn beloning na een spectaculair uurtje in de lucht.

Rick Mercer Report #2: Lie Sack

Nog eens een leuk filmpje uit de Rick Mercer Show, op CBC. 'The Lie Sack', een speciale vuilniszak voor alle domme ideeën en valse beloftes van de regering. Heerlijke politieke satire!

Eerste dag bij MAGMA

Let’s talk business.
Ik kan me inbeelden dat een aantal lezers van deze blog zich stilaan afvroegen of we hier permanent met vakantie waren misschien? Of het nog de bedoeling was om ooit te gaan werken in Canada? Wel voorzeker! Om te beginnen kan een mens niet blijven teren op zijn spaarcenten en anderzijds barstte ik na maanden zonder job van de energie om er terug in te vliegen.

In ons immigratieplan hadden we minstens zes maanden ingecalculeerd vooraleer een van ons beiden een baan zou vinden. Als buitenlander aan de slag gaan in een nieuw land en in een andere taal is allesbehalve makkelijk. Heel wat mensen doen er trouwens veel langer over voor ze een job scoren. Dankzij de steun van Alan en Fanny kon ik een tijdje geleden een dag freelancen voor CBC Radio One en ook in de zomer zaten er zeker enkele losse opdrachten in voor de Canadese openbare omroep. Ondertussen bleven Myriam en ik echter verder zoeken naar een full time baan. We sturen regelmatig onze CV uit en proberen langzaam maar zeker een netwerk uit te bouwen. 80 procent van de jobs hier wordt nooit gepost maar krijg je via contacten en netwerking.

Een tijdje geleden kregen we een tip over MAGMA, de organisatie die zich bezig houdt met het opvangen, begeleiden en doorverwijzen van immigranten in Moncton. MAGMA was op zoek naar een nieuwe stafmedewerker. Iemand die projecten en concepten bedenkt en uitvoert om oudere immigranten (55+) uit een mogelijk isolement te halen. Na twee geslaagde interviews kreeg ik afgelopen week groen licht en kon ik er vandaag aan de slag. Ik mag me nu dus “Immigrant Seniors Coordinator” noemen.

Mijn taak bestaat erin om creatieve projecten te bedenken om oudere immigranten uit hun huis te krijgen. Ik moet voorts ook overleggen en communiceren met andere senior diensten en organisaties in de provincie over de integratie van die specifieke doelgroep.

Het was leuk om terug te werken, hoe gek dat misschien ook mag klinken. Bovendien is werken in een andere sector dan de media ook een verrijking. Niet vergeten, ik ben naar Canada gekomen om eens “iets anders” te doen. Dit past perfect in die plannen! Ondertussen komt ook de arbeidstrein van Myriam op dreef. De afgelopen week heeft ze vier gesprekken gehad en mogelijk levert ook dat iets op. Duimen maar!

AF447

Omdat luchvaart enerzijds nog steeds een passie is en de ramp met Air France vlucht AF447 anderzijds gehuld blijft in mysterie, wil ik nog even deze link publiceren: het uitgetikte relaas van de laatste minuten van de Airbus A330, voorzien van deskundig commentaar (in het Engels).

Het is een huiveringwekkend stukje literatuur waaruit ik vooral onthou dat een weerbarstige snelheidsmeter een zeer grote rol speelde in het drama, maar ook hoe het moderne vliegtuig de piloten tientallen waarschuwingen gaf over de ernst van de situatie. De automatische piloot die zichzelf uitschakelde en de controle terug gaf aan de piloten omdat de snelheidsmeter tegenstrijdige signalen stuurde, bijvoorbeeld. De 'stall warning' die meerdere keren afging, de boordcomputer die het ene alarm na het andere afvuurde, het vliegtuig dat zichzelf nog wilde redden met autotrim en full thrust.

Het toestel was tot op de laatste seconde perfect vliegbaar en de motoren werkten nog feilloos. De driekoppige bemanning moet echter totaal in de war geweest zijn door een combinatie van de heksenketel in de cockpit, de onbetrouwbaar geworden instrumenten en de nachtelijk duisternis boven de oceaan. Toen de piloten uiteindelijk door hadden dat de neus omlaag moest, was alle hoogte en tijd opgebruikt. De vleugels hadden ondertussen alle draagkracht verloren en de voorwaartse snelheid bleek nihil. De Airbus is letterlijk vertikaal uit de lucht gevallen en tegen 200 km/h te pletter gestort op het water ...

Moncton Zoo

Een van de dingen die al lang op ons lijstje stonden was een bezoek aan de dierentuin van Moncton. Magnetic Hill Zoo, zo heet het park officieel, ligt op 20 minuten rijden van ons huis, aan de noordkant van de stad. Eigenlijk ligt alles op ongeveer een kwartier rijden trouwens, dat is wennen. Vroeger moesten we naar Leuven voor dit of naar Brussel voor dat. We gingen soms naar Hasselt of St-Truiden of - dichterbij - naar Tienen centrum. Nu ligt alles binnen de grenzen van Moncton: sportcentra, bioscopen, winkelcentra, concertzalen, natuurparken en dus ook de dierentuin.
Ik had me verwacht aan een kleine zoo met een beperkt aantal dieren, maar ik was aangenaam verrast door wat we te zien kregen. Zowat het hele dierenrijk zat samen op een groot en groen terrein: slangen, krokodillen, spinnen, zebra's, leeuwen, jaguars, apen, beren, buffels, vogels, ... noem maar op. Alleen olifanten en giraffen ontbraken.

Een warme 24 graden op de thermometer en een stralende zon zorgden voor een fraai goudgeel randje. Onze dochters gaven hun ogen de kost en waren pompaf op het einde van de namiddag. Gevraagd naar het leukste dier dat ze gezien had, antwoordde Fran spontaan: "de eenden!"
Right ...

Reacties op column

Ongelofelijk hoeveel respons 500 woorden in de krant opleveren. Heel veel mensen hebben gereageerd op mijn column, eerder deze maand. Op de ochtend zelf had ik een job interview met iemand en de eerste woorden van de man waren: "Hey, I read your story this morning!"

Later op de dag kregen we telefoon van een Nederlandse mevrouw die het stukje had gelezen en ook de dagen erna druppelden via Facebook of email reacties binnen. Vanochtend stond bij de lezersbrieven in de krant nog een reactie. Ik vertaal meteen uit het Engels.

"Als antwoord op de tekst van Lode Roels wil ik hem melden dat Canada wel degelijk warme en zonnige zomers heeft. Hij kan z'n dochters ook melden dat ze zich aan de mooiste en kleurrijkste herfst kunnen verwachten die ze ooit in hun leven zullen zien. Wij emigreerden 11 jaar geleden van Limburg, Belgie hierheen."

Weekendje Nova Scotia

Vanuit New Brunswick hebben we de afgelopen weken onze grenzen verlegd naar de naburige provincies Prince Edward Island en Quebec. De afgelopen twee dagen gingen we langs bij de zuid-oostelijke buren van Nova Scotia (Spreek uit: Noowva Skoowsja). Nieuw Schotland dus, en eerlijk gezegd voelde het ook iets Britser aan dan onze eigen provincie. Je komt er stadsnamen tegen als Londonderry, New Glasgow, Kentville, Cumberland, Cornwallis of Dartmouth. De voortuintjes waren er net dat tikkeltje meer opgeruimd dan elders en het accent leek me ook wat keuriger. Bij het passeren van de provinciegrens viel trouwens alle Frans weg en werd Canada weer eentalig Engels.

We kwamen terecht in de Annapolis Valley, een regio in het westelijke deel van Nova Scotia, gekneld tussen twee parallel lopende heuvelrijen. Omdat het beschermd wordt door die hogere heuvels rondom, geniet de vallei van een microklimaat. De temperaturen zijn er milder, de zon schijnt er vaker en de grond is erg vruchtbaar. Annapolis is bekend voor verse groenten en fruit en er wordt zelfs wijn gemaakt. Opvallend inderdaad, de bewolking verdween bij het naderen van de vallei!

Het ene pittoreske en gezellig dorpje volgde op het andere, met mooie houten huizen in koloniale stijl, perfect getrimde tuintjes en prachtige landschappen. Het gekke is dat je niet de indruk hebt dat je in een vallei zit en pas als je een van de heuvels op rijdt, zie je de ruime regio aan je voeten liggen. Heel mooi zicht. Aan de andere kant van de heuvels begint de zee met dramatische en kilometerslange kliffen. De mooiste ligt in Blomidon Provincial Park.

We brachten de nacht door in Tattingstone Inn, een prachtige B&B in Wolfville. Tien verzorgde kamers in een kast van een huis in Victoriaanse stijl, een aanrader. De eigenaars waren de sympathieke vijftigers Heather en Thomas. Zij was geboren en getogen in Nova Scotia, hij kwam uit de westelijk provincie Alberta en had Zwitserse roots. Samen hadden ze 13 jaar lang in Zwitserland gewoond. Thomas vloog er als lijnpiloot voor Swissair, Heather was stewardess. Nadien woonden ze nog even op Mauritius om dan terug te keren naar Canada als eigenaars van een B&B. Hun twee kinderen waren ondertussen tieners.

Luchtvaart, reizen, Europa, verhuizen naar een ander land ... de raakvlakken waren duidelijk. Het klikte meteen en bij ons vertrek hebben we een uur lang in de lobby verhalen uitgewisseld. Het verwarmde buitenzwembad is een reden te meer om nog eens terug te komen. Wolfville ligt op 3,5 uur rijden van Moncton, dat is peanuts in Canada!

Wat Als ... bakkers dokters waren?

Nog eens een WAT ALS filmpje!

Lode haalt de krant

Het regent al dagen aan een stuk. Niet zomaar een beetje nattigheid, nee nee ... het GIET! Onophoudelijk, dag en nacht. De mensen spreken de laatste tijd over niets anders. De krant staat dagelijks vol met analyses en lezersbrieven. Ook bij mij borrelt al een tijdje de drang om er iets over te schrijven. Enkele dagen geleden was Myriam mijn gemekker beu en zei ze: “Schrijf er dan gewoon een column over en stuur het naar de krant, wie weet publiceren ze't wel.” Zo gezegd, zo gedaan.

Toen ik vanochtend bij de koffie de krant open sloeg, viel de mok bijna uit m'n hand toen ik mijn tekst integraal gepubliceerd zag. Voor de liefhebbers, hieronder de tekst (in het Engels).

It is rumoured that Canada has a summer

So there we were, new immigrants from Belgium ready to leave the Moncton airport for our temporary house in the hub city. It was Sunday February 27, just hours after the region was hit by one of the biggest winter storms that season. The flight the day before had been cancelled, we learned on the airplane from a couple stuck in Montreal. I remember driving out of the underground airport parking in our rental car. We were surrounded by two impressive walls of snow, about 5 feet high. We couldn't see a thing, just that solid pack of snow and the car in front of us. I looked at my wife, and then we both looked at our two young girls in the back. “What have we done?”, the expression on our faces seem to read.

Since our arrival in New Brunswick, we had our fair share of weather burden. In the first week, we were pounded with another 30 cm of snow, a week later, more snow and slippery roads. We had to get used to the piles of snow everywhere: in front yards, parking lots and on sidewalks. When I showed pictures of the Moncton streets to relatives in Belgium, they honestly thought I had photoshopped the images! Gradually, temperatures rose but even after several warmer days, the snow survived. Amazing how slow it melts! Weeks went by and April set of with a fresh layer of snow on our driveway. Every single Monctonian was now hungering for warmer weather, including these four new inhabitants. No luck yet, because Old Man Winter had one last surprise that last days of April: a full-blown snow storm. Now how's that for getting into summer mood?

But we survived and boy, were we ready for the warm weather now! Our summer clothing was unpacked and sandals revealed. Unfortunately, the mercury was going up only to about 4 of 5 degrees. And then off course the rain started. And more rain, and more... Sure, we knew about the harsh winters and unpredictable weather in New Brunswick. But living it instead of reading about it is quite different. What makes things worse is the fact that Belgium enjoyed the hottest spring in years. Sunny days and temperatures well over 25 degrees don't really help to put things into perspective.

But let me finish on a positive note, because I don't want to write a negative rant. We really like it here and even with temperatures well below zero, we enjoyed a lot of bright sunny days. I had to grab my sunglasses in the first week, imagine that! What's more: everybody assures us it's been a very harsh winter and temperatures in May are below average.

“Dad, when will summer start?”, my oldest daughter asks once a week.
“Soon honey”, I always reply.
So please, dear reader, reassure me and my girl that this all will pass and we can enjoy warm and sunny summer days in the very near future.

Lode Roels
Dieppe

McCain overleden

New Brunswick is in diepe rouw na de dood van Wallace McCain. De naam zegt je misschien weinig, wacht tot je zijn familienaam herkent in het wereldberoemd logo.

Juist, de koning van de diepvriesfrietjes is overleden. De lokale krant pakte vanochtend uit met een extra bijlage over een van de helden van de provincie. Het Laatste Nieuws schreef er vanochtend dit over:

Wallace McCain, een van de stichters van het Canadese, in diepvriesproducten gespecialiseerde bedrijf, is overleden. De man overleed vrijdag, 81 jaar oud, aan schildklierkanker, zo deelde zijn Stichting vandaag mee. De gebroeders Wallace en Harrison startten het bedrijf McCain Foods Limited in 1956 op, op een moment dat de technologie voor het invriezen van levensmiddelen de massamarkt aan het bereiken was. Beiden kozen als specialiteit de frietjes, en met succes: volgens cijfers van het concern zelf is momenteel elk derde frietje ter wereld afkomstig van McCain.

In de loop der jaren gingen niet alleen de aardappelen, maar ook de verhouding tussen de beide broers onder het vriespunt. In de jaren '90 kwam het zelfs tot een broederstrijd à la Abel en (Mc)Cain, maar dan zonder bloedvergieten. Uit die strijd kwam Wallace als verliezer tevoorschijn: hij behield weliswaar eenderde van het concern plus de titel van vicevoorzitter van de raad van bestuur, maar moest zich wel uit het dagelijkse management terugtrekken.

Wallace McCain stierf, afgaande op de traditionele lijst van Forbes, met een geschat vermogen van 2,3 miljard dollar als nummer 512 op de lijst van 's werelds superrijken. (afp/adv)

Wat als ...?

Het is zo goed als onmogelijk om van hieruit nog de Vlaamse televisie te volgen. Het journaal bekijk ik natuurlijk wel op deredactie maar alle andere nieuwe dingen of hypes ontgaan ons volledig. Gelukkig krijg ik van vrienden af en toe leuke suggesties door. Zo ben ik sinds kort een verstokte fan van de reeks 'Wat Als?' op 2BE. Schitterende humor die gelukkig allemaal op Youtube staat. Met onderstaande sketch moest ik zo hard lachen dat mij dochters kwamen vragen wat er aan de hand was. Wat als garagisten eerlijk waren?

Gaspesie #5

Een dagje rijden, van Quebec Stad naar Moncton over de Trans Canada Highway. De afstanden zijn hier enorm, maar autorijden is veel relaxter dan in Europa. Weinig verkeer op de weg en allemaal hoffelijke chauffeurs. Je stelt 110 km/u in op je cruise control en voor de komende twee uur raak je enkel nog je stuur aan. Zalig!

We lunchen in Edmundston, een stadje in New Brunswick op een drie-staten-punt. We zitten in New Brunswick, op een steenworp van Quebec maar in het midden van de stad loopt ook een brug die naar de Amerikaanse staat Maine leidt.

Na de middag volgt de snelweg de hele tijd de rivier die de grens vormt tussen Canada en de VS. We zien Amerika letterlijk liggen vanuit de wagen.

's Avonds bollen we terug onze eigen oprit op, het einde van een zeer geslaagde trip.

Gaspesie #4

Het weer sloeg om vannacht. Geen zon meer maar grijze wolken, gelukkig bleef het wel droog. Omdat we zo dicht bij Quebec-Ville vertoefden, wilden we er ook wel even gaan kijken.
De stad Québec is de hoofdstad van de gelijknamige provincie, en heeft ongeveer 500.000 inwoners, daarmee de zevende stad in Canada.

Even over de middag rijden we de stenen stadswallen voorbij, het oude centrum binnen. De hele oude stad is integraal werelderfgoed, en terecht. Quebec ademt cultuur en geschiedenis uit, het is ook de heilige graal voor de Franstaligen in Canada, de bewaarengel van het Frans in een voor de rest Engelstalige zee. Dichter bij Europa kan je niet komen in Noord-Amerika.

Rondwandelen in Quebec stad is als rondwandelen in de rustige wijken van Parijs.
Voor ons voelt het tegelijkertijd vreemd en vertrouwd aan. We slijten er enkele uren en slapen dan in een hotel net buiten de stad, de dag erna hebben we een lange rit terug naar huis voor de boeg.

Gaspesie #3

Alweer een mooie dag kondigde zich aan, zonovergoten. We zouden wel zien waar we vanavond zouden slapen. Het is en blijft Noord-Amerika en zelfs in het kleinste gehucht vind je hier altijd wel een motel. In Gaspé zaten we in het oostelijke puntje van de Gaspesie regio, dus nu zouden we terug westelijk draaien en de omgeving aan de bovenkant van het schiereiland verkennen.

Op het menu hetzelfde als gisteren: prachtige landschappen en hoge kliffen. Op een bepaald moment liep de kustweg zo dicht tegen het water als technisch mogelijk was. Langs de kant waarschuwingsborden voor golven bij zwaar weer en vallende rotsblokken. Want aan de ene kant lag de zee, maar aan de andere kant van de weg liep een donkere steile rotswand. We reden dus onderaan de klif, wat voel je je klein op dat ogenblik.

We sliepen uiteindelijk in Sainte-Flavie, een sympathiek dorpje aan de poort van Gaspesie. Net ervoor reden we langs het grootste windmolenpark van Canada. 126 gigantische windmolens die een flink stuk van Quebec van elektriciteit voorzien. Aan de witte molens op de heuvels langs de kant van de weg kwam maar geen einde. Gemma en Fran keken hun ogen uit.