Brusselse spruiten op het menu

Wat lag er afgelopen avond op ons bord? Brusselse spruiten!

Enkele dagen geleden ontdekt in het vriesvak van de Atlantic Superstore.

Bij opening bleken het trouwens letterlijk ‘Brusselse’ spruitjes zijn.

Ze hebben gesmaakt…

 

Moncton al vijf maanden zonder stadsbussen

Wie deze blog een beetje volgt weet dat de stadsbussen op 27 juni 2012 in ‘lockout’ gingen, een soort staking die niet bij de werknemers begint maar door de eigenaar (het stadbestuur) wordt ingesteld. De stad sloot de buschauffeurs letterlijk buiten wegens exuberante looneisen. Halverwege de zomer heb ik het er in een audiofragmentje ook even over gehad. Ondertussen gaat elke weldenkende lezer er natuurlijk van uit dat de bussen al lang terug rijden en het conflict opgelost is. Toch??

Niet dus. Vandaag, 27 november, ronden we de kaap van 5 maanden zonder openbaar vervoer in Moncton, en er is geen uitzicht op een doorbraak. Het twistpunt is en blijft het loon de komende jaren. De vakbond eist $60,000, het stadsbestuur wil niet verder gaan dan $53,000.


In de zomer viel het ongemak nog wel mee. Fietshandelaars in deze stad hebben het beste jaar sinds mensenheugenis achter de rug. Maar nu de winter z’n intrede heeft gedaan, wordt het probleem nijpend. Niet zozeer voor mij, ik heb alternatieven, maar wel voor de mensen die geen auto hebben om te gaan werken, vrienden en familie te bezoeken of te winkelen.

The Grey Cup

In een land waar baby’s met een hockeystick geboren worden en kinderen eerder leren schaatsen dan stappen, is het moeilijk te geloven dat er nog andere sporten zijn waar de Canadezen warm voor lopen. En toch bestaat het. De tweede meeste populaire sport heet FootBall. Niet het voetbal dat we in Europa kennen met overbetaalde en licht ontvlambare pottenstamper die met dure auto’s wel eens op originele wijze een tankstation durven te visiteren. Wie hier Football zegt, bedoelt Canadian Football, verwant met American Football en het best te vergelijken met Europese rugby, al zijn de regels bij die drie sporten wel lichtjes anders. Kan je nog volgen?

Het hoogtepunt van de Canadian Football League zagen we zondagavond, met strijd om de prestigieuze Grey Cup, tussen de Calgary Stampeders en de Toronto Argonauts. In tegenstelling tot hockey, met een eengemaakte competitie tussen de VS en Canada, is de Grey Cup een zuiver Canadese aangelegenheid. De nationale competitie is onderverdeeld in een West Conference en een East Conference. De winnaar van die westelijke divisie speelt uiteindelijk tegen de beste van de oostelijke afdeling voor de Grey Cup, dat gebeurde gisterenavond dus. Het is een van de meest bekeken evenementen op de Canadese televisie, zeker dit jaar omdat de Beker z’n 100^ste verjaardag viert.

Het was Toronto dat won trouwens ...

Stenen in de druiven

Fran zat amper in haar autostoel na een dagje opvang, of ik werd meteen op mijn plaats gezet: “Papa, jij hebt slechte druifjes meegegeven. Er zaten allemaal stenen en keien in mijn druifjes. Niet lekker!!”

Zover is het dus gekomen, dat mijn jongste dochter alleen nog pitloze druiven kent en vreemd opkijkt als ze de originele versie tussen de kiezen krijgt.

Doet me van ver een beetje denken aan de dramatische verontwaardiging in haar stem afgelopen zomer, toen ze na een bezoek aan het toilet vaststelde dat haar ijsblokje gesmolten was: “Papa, jij hebt mijn ijsblokje gepikt. Ik wil mijn ijsblokje terug!!”

Vintage Moncton, foto's uit de oude doos

Een van mijn collega's op De Kamer Van Koophandel werkt mee aan het project Vintage Moncton. Die website verzamelt en publiceert oude foto's van Moncton. Je kan door de opgebouwde collectie snuisteren op deze website. De oudste prent dateert uit 1900. Ook al hebben we hier niet echt een verleden, het is mooi om te ontdekken hoe Main Street, waar we beiden dagelijks door komen, er 60 jaar geleden uit zag.

Destination Canada, bis

Nog een uitloper van die Destination Canada jobbeurs in Brussel, afgelopen weekend. Een langer artikel in De Morgen, over Canadese clichés, burgerzin en pintjes bier bij kinderfeesten.

VAB Toertip

Onlangs vroeg VAB magazine me of ik hun lezers wilde verblijden met drie tips over New Brunswick. Een restaurant, een park, een museum, you name it!
Het resultaat kan je hieronder lezen.

Destination Canada, jobbeurs voor immigranten

Dit weekend organiseerde de Canadese overheid in Brussel opnieuw 'Destination Canada', een jobbeurs die kandidaten, die geïnteresseerd zijn om tijdelijk in Canada te gaan werken of ernaar te emigreren, de kans wil geven zich vertrouwd te maken met Canada, individuele gesprekken te hebben met vertegenwoordigers van de provincies en territoria en zelfs werk te vinden bij een van de aanwezige Canadese werkgevers. 

Het is een beurs die je alleen kan bijwonen op uitnodiging. Uit de 4500 kandidaten werden dit jaar uiteindelijk 1000 deelnemers geselecteerd op basis van hun profiel en de tekorten op de Canadese arbeidsmarkt.

Een tijdje geleden heb ik meegewerkt aan de persconferentie die het evenement aankondigde. Via Skype konden enkele journalisten me vragen stellen over ons verhaal. Dat leverde eerder al een artikel in Het Nieuwsblad op en ook een kort fragmentje in het middagjournaal van de RTBF televisie. Lachen met mijn (Canadees) Frans accent kan vanaf 25:05

For the record nog een aanvulling op dat artikel: de allerlaatste zin was niet helemaal zoals ik het gezegd had. Mijn exacte quote was: “Op dit ogenblik zijn er nog geen plannen om terug te keren naar Belgie”. De journaliste maakte daarvan: “Ik weet niet of ik zelfs ooit nog terukeer naar Belgie.” Even de puntjes op de i …

Nancy en Mildred mogen blijven

24 uur lang stonden twee dames op leeftijd uit Nova Scotia in het middelpunt van een mediastorm hier in Canada. Hun verhaal bewijst enerzijds hoe onpersoonlijk en koud de immigratieregels kunnen zijn maar anderzijds toont het ook de macht van de publieke opinie.

Alles begint meer dan 30 jaar geleden, wanneer de Amerikaanse Nancy Inferrera in Massachusetts kennis maakt met Mildred Sanford, een Canadese vrouw uit Nova Scotia. De twee kunnen het meteen met elkaar vinden en worden al snel hartsvriendinnen. Als hun echtgenoten op ongeveer hetzelfde moment overlijden, versterkt dat de band alleen maar.

Dertig jaar en vele duizenden kilometers heen-en-weer rijden later, besluit Nancy (ondertussen 72) te verhuizen naar Canada om voor Mildred (83) te zorgen, die laatste sukkelt met haar gezondheid en lijdt aan beginnende dementie. Die verhuis is de start van een administratieve lijdensweg. Amerikaanse burgers kunnen maximum zes maanden legaal in Canada vertoeven. Wie toch langer wil blijven, moet een verblijfsvergunning aanvragen. Nancy probeert jaren tevergeefs om dat document te bemachtigen, zonder resultaat. Niemand in Ottawa wil z’n handtekening zetten onder het juiste formulier. Deze week kreeg Nancy dan het bevel om het Canadese grondgebied te verlaten, en zo’n bericht neem je aan deze kant van de oceaan best ernstig.

Omdat de twee kranige dames vooraf duidelijk maakten niet van elkaars zijde te willen wijken, trokken Nancy en Mildred op woensdagnamiddag samen noodgedwongen de grens over, de VS in. Terwijl het tweetal z’n intrek nam in een motel in de Amerikaanse staat Maine, barstte ten noorden van de grens een storm van protest los. Alle tv-zenders brachten het verhaal en internetfora stonden vol met vlammende berichten over de op hol geslagen bureaucratie.

Donderdagmiddag tekende de federale minister voor immigratie dan toch persoonlijk de juiste papieren. Nancy Inferrera krijgt een verblijfsvergunning voor drie jaar, met optie op verlenging, en het koppel keerde dezelfde dag nog terug naar hun huis in Nova Scotia, Canada.

(Lode Roels, verhaal ook verschenen op De Standaard Online)

Zwemmen met Fran

Gemma moest naar een verjaardagsfeestje op vrijdagavond, dus gingen wij ook iets leuk doen met Fran. Op haar eigen verzoek werd dat zwemmen, dat was alweer een tijdje geleden.
De sporttempel van de YMCA beschikt ook over drie baden, waaronder een fijn kinderbad. Bovendien bleek het op vrijdagavond verbazingwekkend kalm en hadden we het zwembad bijna voor ons alleen ...

Dagje Saint John

Maandag 12 november was een vrije dag en bovendien werd het ook een van de warmste novemberdagen ooit. Het kwik steeg tot 18 graden. Wij bolden naar Saint John, op anderhalf uur rijden, aan de Fundy kust.

Saint John was lang de economische motor van de provincie New Brunswick en herbergt nog altijd een grote haven en de gigantische olieraffinaderij van Irving. Sinds enkele jaren gaat het bergaf met de stad: werkloosheid, stijgende criminaliteit en hier en daar wat verloederde wijken. Moncton nam de leidersrol van Saint John over en is sinds dit jaar ook even groot in inwonersaantal.

De havenstad blijft een aangename daguitstap en straalt veel meer ‘grootstad’ uit dan Moncton, wellicht door de hoogbouw downtown. King Square, het centrale plein bleek aimabel op deze zachte herfstdag en de kleine straatjes er rond verbergen leuke winkeltjes. Als echte Canadezen sloten we de dag af in McAllister Mall, een groot shoppingcentrum net buiten de stad, aan de autoweg terug naar Moncton.

Lode Roels

Remembrance Day

11 november heet hier Remembrance Day, de dag waarop Canada hulde brengt aan diegenen die het ultieme offer hebben gebracht. Veteranen uit de twee wereldoorlogen dus, maar bij uitbreiding elke soldaat die gevochten heeft en nog steeds vecht voor het vaderland, zoals de Canadese troepen in Afghanistan of op vredesmissies overal ter wereld

Veteranen worden hier op handen gedragen, minder fanatiek dan in de VS, maar toch. Zo hebben ze bijvoorbeeld hun eigen nummerplaten en allerlei voordelen in winkels, the Veteran Discount. 

Gemma kwam vrijdagavond na school thuis met een belangrijke boodschap voor ons. “11 november, mama en papa, is de dag waarop wij de mijnheren die vechten bedanken omdat zij zorgen dat Canada veilig blijft!”

Als ik haar vraag of ze wist dat veel van die Canadezen in het verre verleden op slagvelden in België gevochten hebben, kijkt ze me niet begrijpend aan. Straks een extra lesje geschiedenis inlassen…